Kudy wam do USA

[Bingoo]

Dlaczego Ameryka bije na głowę Europę
Anita Kirpalani

Siłą USA jest zdolność do tworzenia uniwersalnych treści, które trafiają w różne gusta – twierdzi francuski dziennikarz Frédéric Martel w swoim nowym bestsellerze „Mainstream”.

Europa od dawna szczyci się tym, że choć jej kuzyn zza Atlantyku przerasta ją pod względem geopolitycznym i wojskowym, to jej kulturowa skarbnica jest bezkonkurencyjna. Europa była ośrodkiem wielkiej literatury, wyrafinowanej mody, nowej fali. Kultura amerykańska dociera do najbardziej odległych zakątków globu, ale jest pośledniejszego sortu. Ot, „Superman” i hollywoodzkie przeboje kontra Picasso i festiwal w Cannes.

Ale okazuje się, że Ameryka wygrywa też globalny wyścig kulturowy, zostawiając Europę daleko w tyle - twierdzi francuski dziennikarz Frédéric Martel w swoim nowym bestsellerze „Mainstream”. Martel przez pięć lat podróżował po 30 krajach prowadząc badania i doszedł do uderzających wniosków, zwłaszcza jak na Francuza (choć Francuza, który był dyplomatą w USA). Amerykańskie firmy są znacznie bieglejsze niż europejskie w wykorzystaniu nowych cyfrowych narzędzi - takich jak telefony komórkowe czy internetowe wyszukiwarki - do dystrybucji filmów, muzyki, programów telewizyjnych czy książek na całym świecie. Przede wszystkim jednak są nie do pobicia w produkcji „kultury, którą wszyscy lubią” - uważa Martel. Ale mainstream nie oznacza jedynie amerykanizacji. Siłą USA jest zdolność do tworzenia uniwersalnych treści, które trafiają w różne gusta. I choć sam kraj jest często znienawidzony jako polityczny czy gospodarczy imperialista, to jego kultura - od „Avatara” czy „Władcy pierścieni” po Lady Gagę i „Przyjaciół” - stanowi skuteczną ekonomiczną demokrację, którą chłoną konsumenci z całego globalnego rynku.

USA trafiają dziś jednak na ostrą konkurencję ze strony innych krajów - zwłaszcza wschodzących gospodarek - które żyją z eksportu własnych treści kulturowych. Indie, Brazylia, Chiny czy Korea Południowa szybko stają się regionalnymi potęgami kultury, czego symbolem jest rosnąca sława Bollywood, telenowel czy K-popu (koreańskiego popu). Szczególnie w Ameryce Łacińskiej Brazylia traktowana jest jako większe zagrożenie dla regionalnego rynku niż Stany Zjednoczone. Zaś w świecie arabskim wielkie grupy multimedialne (Rotana, Al-Jazeera, MBC) próbują zunifikować bardzo zróżnicowaną populację oferując alternatywę dla modelu zachodniego.

Ten wzrost skuteczności świata rozwijającego się oznacza, że Europa zostaje w tyle jeszcze bardziej. Po części dlatego, że tradycyjna europejska definicja „kultury wysokiej” (uznawanej za synonim „dobrej kultury”) za granicą zdobywa niewielu fanów. Europejskie filmy i literatura coraz częściej uważane są za zbyt niejasne, wyniosłe i zanurzone we własnym sosie, by trafić do masowej publiczności. Jedną z przyczyn takiego stanu rzeczy jest to, że każdy kraj ma własny przemysł kulturowy. Europejska ponadgraniczna spójność owych branż jest niewielka, jeśli w ogóle istnieje, nie mówiąc o jakiejkolwiek wspólnej strategii biznesowej. Tymczasem Europa mogłaby nauczyć się nieco od Stanów Zjednoczonych. Amerykańscy producenci wiedzą na przykład, jak trafić na obrzeża i do środka rynku - czyli jak dywersyfikować i sprzedawać produkcje trafiające w różne gusta rozmaitych grup. Spójrzmy choćby na Fox Entertainment Group Ruperta Murdocha, która produkuje zarówno konserwatywny politycznie kanał telewizyjny Fox News, jak i prowokacyjne liberalne seriale w rodzaju „Simpsonów” czy „Glee”.

Efekt: Stany Zjednoczone może i tracą przewagę finansową i polityczną, za to coraz skutecznie operują „miękką siłą” poprzez eksport kultury, mediów i technologii. Europa może odzyskać swoją przewagę w dziedzinie „miękkiej siły” tylko wtedy, gdy przyjmie do wiadomości kilka faktów: że kultura masowa niekoniecznie musi być zła, i że różnorodność, w tym treści tworzone przez imigrantów i nowych przybyszów, mogą sprawić, że jej filmy, książki i sztuka staną się bardziej przystępne dla zagranicznych odbiorców. Oczywiście o ile Europa rzeczywiście chce się stać częścią mainstreamu.
© 2008 Newsweek Polska

[godzilla]

... a ja jak jaki glupi spytalem przewodnika, ktory nam pokazywal ryzowe tarasy w Indonezji - "czy im sie to oplaca?", "czy z tego (czytaj uprawiania ryzu) mozna wyzyc?"

spojrzal na mnie jak na jakiegos dziwolaga i stwierdzil ze oczywiscie, milionerami to tutejsi rolnicy nie sa ale mozna zyc z tego....

dziwne bo nigdzie na swiecie z niczego nie mozna juz zyc - a tam, w Azji, da sie zyc nawet z uprawiania malego poletka ryzu...

a ile kultury widzialem wystawionej wzdluz ulic... setki kilometrow rzezb, obrazow i obrazkow...

i kudy ameryce do nich...

[Bingoo]

te rzaźby, obrazki, paciorki to nie jest żadna kultura.to lokalna CEPELIA czyli rzemioslo rekodzielnicze.
ryż to bardzo pożyteczne zboże. sam ryż uzywany jest na dziesiatki sposobów. może z tego byc niezla wóda i do tego zagrycha. przy okazji obniża ciśnienie. jedno i drugie.
sloma ryzowa na przedmioty higieny osobistej (szczotki), domowej i ogólno społecznej(większe szczoty do szorowania i miotly do domu i zagrody). łuski ryzowe sluża do wypełniania materacy i poduszek. pewnie zużywaja wszystko na setki innych sposobów. dlatego można calkiem nieźle żyć. załóż sobie małe poletko w ogródku.

[godzilla]

juz nie pamietam kto to zrobil ale w zeszlym tysiacleciu, gdzies tak w drugiej polowie XIX wieku w latach szescdziesiatych czy siedemdziesiatych ogladalem taki krotki film o kulturze...

otoz wedlug prelegenta, na kulture to sie bierze kilo maki, miesza sie z woda, miesi i.... pierdut tym w sciane... i cos tam jeszcze bylo ale nie pamietam...