Mam Talent

[LUCJAN1949]

Złota przenica,łagodnie, z pagórka,
Spływa, doliny wypełniając całe.
Widać z daleka ,było właśnie żrałe.
W dali całuje ziemię biała chmurka.

Tu z wielu darów,tu tej ziemi córka,
Dla ziemi pokarm ,a na ziemi chwałę,
Dobrze, że Boże się tu zatrzymałem.
Bo ona wierna,wieczna opiekunka.

Polski dostatek ziemi nie urąga,
Chociaż bogatych zawsze w oczy kole,
Sąsiadów zawiść często na nas zciąga.

I patrzą tylko ,jak w jasyr, niewolę.
Palec ich Boży od zawsze dosięga,
Taką to Matkę-świętą mamy Rolę.

Józef Bieniecki

[LUCJAN1949]

A walka była krwawa i zacięta,
Noc okupacji zadawała rany,
Ofiara z życia,całopalna,święta,
Bo wolność z mlekiem matki jest wyssany.

Broń palna, biała,nie ważne oręża,
Jest wola walki,o Rzecz niepojętą,
W dzieciach i starcach,walczy heros -męża,
I matka z córką, w boju nie ugięta.

Wrzawa,zgiełk zrytwu,
Do ostatniego powstańca na szańcach.
Nie czas uznania, i nie czas podziwu,
Walka nierówna w takt szeptu różańca.

Toczy się krwawa regularna wojna,
Choć brak wszystkiego,tam wojsko zaciężne.
I tylko w sercach,wiara bogobojna,
A dla tej Ziemi waleczne i mężne.

Bitwa za bitwą,potyczki,patrole,
Niemiec nie złamał nieugiętej walki.
Bo w sercu Bóg jest,Ojczyzna z Honorem,
A Ten na krzywdę Polsce nie pozwoli.

O Samossierze i Monte Casino,
Po wieczne czasy wieków będą śpiewać.
A pamięć żywa,tak jak stare wino,
Do heroicznych wysiłków zagrzewać.

Józef Bieniecki

[LUCJAN1949]

Złoty horyzont,słonko na zachodzie,
Przywodzi na myśl czasy przemijania.
Te złote chmurki,i fale na wodzie,
Czasy upadków i czasy wzrastania.

Fala do brzegu,piasek jego głaska,
I ląd odświeża,rzeżkim wiatru tchnieniem.
Jak tchnienie Ducha,bryzy morskiej łaska,
Nocą powraca,lądowym zmęczeniem.

Setną ponownie nadzieję rozbudzi,
I rankiem złotym zechce nas przywitać,
By lżejsze wiersze z księgi życia czytać.

I choć ponownie życiem będziesz trudził,
Pogłaska falą myśli,lepszy wróżąc dzionek,
Jak na swych skrzydłach,wiosną śle skowronek.

Józef Bieniecki

[LUCJAN1949]

I taka piękna ukażesz się oczom,
A powiew serca wyzwoli muzykę,
Ono nie przyjmie już żadną krytykę.
I taka piękna, będziesz dniem i nocą.

I piękna sercem i piękna dobrocią,
Będzie człowiekiem za każdym dotykiem,
We dnie oddechem,a w nocy promykiem.
Taka ,co życia ci momenty złocą.

Prawdziwe piękno i za lat pięćdziesiąt,
Serce przygrywa,profanując nudę.
Nie odkrywana kiedy świeci miesiąc.

Mimo trudnościnie podąża z trudem.
Można ponownie swojej żonie przysiąc.
Dla nas obojga pozostałaś cudem.

Józef Bieniecki

[LUCJAN1949]

Gdy umiesz patrzeć i piękno podziwiasz,
To ono w duszy,wnętrzu serca siedzi.
Nie musisz szukać,bo w sobie odkrywasz,
Oczami piękna ono piękno śledzi.

W poszukiwaniu i świata nie stanie,
Bo jesteś żródłem,które nie wysycha
Zawsze się składa na twoje wzrastanie
Dobra muzyka nie głośna,a cicha.

Nie musisz szukać i śledzić je z trudem,
Z dobrocią w parze jest klejnotem świata.
Ona posiana znów do ciebie wzlata.

Jest tego świata najpiękniejszym cudem.
To Bóg je wpisał w nasze człowieczeństwo.
Tworząc na Boże własne podobieństwo.

Józef Bieniecki

[LUCJAN1949]

Patrzyłem w oczy ,byłaś mą boginią,
A zły los tylko mógł mnie bałamucić.
Mówić za mało, żeś moją dziewczyną,
Każdym rozstaniem zbyt mało się smucić.

I szedł czas z tobą i życie me szare,
Jak promyk słońca byłaś mą jutrzenką.
Każdy następny dzień dopełniał czarę,
Boś mym marzeniem,miłości panienką.

I kwiaty świata chciałem u stóp złożyć,
Tkać mego życia szczęśliwe nadzieje.
Jednym westchnieniem serce twe otworzyć,
W każdej nadziei być twym czarodziejem.

Życie pisało swoją cichą prozę,
I choć nić trudów wysłupłało smutną,
Tak mimo wszystko,byłaś mym ukazem,
A może karą i śmierci okrutną.

Niech Bóg nie karze,bo już zapomniałem,
I choć wspomnienia powracają skutkiem.
Na nic pamięcie iż ciebie kochałem,
Życie jest w sobie i tak bardzo krótkie.

Czasem przemija miłość i rozpacze,
Jak statki nieba odływają w dale.
Dlatego dobrze ,że nie widzę wcale,
Serce me smutne ,że więcej nie płacze.

Józef Bieniecki

[LUCJAN1949]

A Anioły jak drzewa, bujają skrzydłami,
I każą wierzyć ,żeś pomiędzy nami.
Pamięć ogniem pisana,modlitwą wyniosła,
Na skrzydłach nadziei niebiańskiego posła.

Niesie dawne wzruszenia,dzisiaj każe wierzyć,
Jakie ono przede mną ,jak dziś winnem przeżyć.
Pośród armii Aniołów,Jego stałych świętych,
Lub na mocy piekieł w ogniu tam przeklętych.

Drzewa szumem miarowym kołyszą płomieniem,
Gasną zniczem, by zostać wspomnieniem.
Wrony wieczorem we swoim krakaniu,
Przypominają o twym starym zaniedbaniu.

Rokiem mineły modły i pacierze,
Wróciły dzisiaj modlących się w wierze.
Jesień zapłacze ze zdwojoną siłą,
W proch cię rozsypie z twą trumną przegniłą.

Czy ciemność nocy,poświata miesiąca,
Będzie pamięcią ludziom ciebie wracać ?
Wcześniej za życia,modlitwa gorąca,
Nie musi zniczem dziś nocy ozłacać.

Józef Bieniecki

[LUCJAN1949]

Więc schodzę w dół,I patrzę w spak.
Po krętych długich schodach,
Chwilę patrzyłem jako ptak,
Po domach i ogrodach.

Tam zawieszony w górze drżał,
Od wiatru ,strachem zdjęty.
Z dala od ziemskich,nieba bram,
Samotny i przejęty.

I ciało drżało,drżała myśl,
W przestrzeni wietrznej ptaka.
I czułem się jak drzewa liść,
Wiatr gdy gna precz biedaka.

Rzucony losem,w ziemi pył,
Pomyśleć by się zdało,
Jakim ja kiedyś ważny był,
A czym jest dzisiaj ciało.

I ducha mego twórcza myśl,
Z wiatrami się przeplata.
I dzięki Bogu,jutro,dziś,
Ku niebu ptakiem wzlata.

Dzięki za wielki duszy dar,
Że niczym nie zniszczalna.
I według ludzkich, chęci ,miar
Człowiekiem jest widzialna.

Józef Bieniecki

[LUCJAN1949]

Na parkowych ścieżynach,
Liście złote, pokotem,
W kobiercowych trawnikach,
Słońce ciska złotem.

Karty liścia przekłada,
Jak z książek marzenia.
Nowe wzory układa,
Niby od niechcenia.

Buja liściem w obłokach,
Tamte maże w błocie.
Okiełzały kałużę,
Oblepiając krociem.

Liść się tarza złoty,
Snuje z babim latem.
Jeszcze miga w drzewach,
Połyska szkarłatem.

Ranny wietrzyk go porwał,
Uniósł w rzek zakole.
Inny usnął na miedzy,
W ozimin padole.

Mieni złotem ,szkarłatem,
Zielenią wiosenną,
Polski piękną jesienią,
I Polską niezmienną.

Józef Bieniecki

[LUCJAN1949]

To nie czas zmoże nas,
A większość zmusi was.
I prędzej z nas urośnie las,
Niż li upłynie czas.

Choć nas nie słucha nikt,,
To nasz zżeracie wikt.
To dla nas wstanie świt,
A wasz zapomną hit.

Gdy wasz upadnie tron,
Zygmunta zabrzmi dzwon.
I zdrajcom powie- won,
Bo to Polaków Dom.

Blaskiem nadzieja drży,
Nadzieja-to my ,to my.
A wyście nocy ćmy,
Krwiożercze łona wszy.

Proroków słychać głos.
To o wasz chodzi los.
To o wasz chodzi trzos.
I o wasz chodzi włos.

Zniknijcie sami precz,
Póki nie dzierżę miecz.
Bo to nie piłki mecz.
Rzeczpospolitej Rzecz.

Józef Bieniecki