Polsko-żydowscy obrotowi
: sob lut 25, 2012 7:35 am
Jeszcze raz o Żydach na klasycznym przykładzie Janiny Racheli Paradowskiej-Bush
Napiszę generalnie o co chodzi w „polowaniu” na Żydów i dam sobie spokój ze szczegółami. Po szczegóły odsyłam do powieści „Berek”, jest na stronie do ściągnięcia w opcji darmowej, przy okazji proszę, aby Ci, którzy zakupili książkę nie czuli się poszkodowani, ponieważ dzięki nim cały ten „biznes” jakoś się kręci i tego Wam nie zapomnę nigdy, ponadto nie mam szans na inną dystrybucję i po roku taki zabieg był konieczny. W książce są wszystkie szczegóły i jeszcze nie spotkałem się z taką opinią, że szczegóły są niezrozumiałe, bądź też „pełne nienawiści”. Po drugie i całkiem ogólnie „w polowaniu” przede wszystkich chodzi o dwie rzeczy. Rzecz pierwsza to przysłowiowe jechanie po nacji, w naszych realiach, po Polakach, do czego każdy oczywiście ma prawo, chwilami nawet obowiązek, ale jednocześnie wchodzimy w rzecz drugą, czyli w narodowe alibi. Jeśli ktokolwiek używa swojej tożsamości obrotowo, w czym cześć Żydów jest mistrzowska, wówczas zaczynają się dziać sceny dantejskie. Jest czymś niezwykle wygodnym i jednocześnie kure..m używać tożsamości polskiej do tak zwanej samokrytyki, do tak zwanego „spójrzmy w lustro”, by po wykonanej robocie od zaplecza i po salonach przedstawiać się jako biedny zaszczuty „w tym kołtuńskim społeczeństwie” Żyd. Nie za darmo rzecz jasna ten znój i niekoniecznie za kasę, ale za sławę, splendor, wydumane męczeństwo, histeryczne bohaterstwo i homara z kawiorem na rautach, po prestiżowych wywiadach z politykami i nagrodach Nike.
Prostacka i kuw…a technika robienia wody z mózgu nie może być powodem, aby tej technice ulegać. Jestem Polakiem kiedy trzeba dopieprzyć Polakom i natychmiast staje się Żydem, gdy idę do kasy, gdy sprowokowani Polacy mi oddadzą. Coś podobnego musi irytować i musi wywoływać polowanie. Niech się każdy zdecyduje kim chce być i w jakie lustro patrzeć, wtedy stanie się jasność i ścigania Żydów za sam fakt metrykalny obronić się nie da. Problem polega na tym, że Polak nie ma gdzie się ukryć i jest wdeptywany w ziemię jako Polak, co więcej wmawia się Polakowi, że wdeptuje sam siebie w wojnie „polsko-polskiej”. Nic podobnego, ciągle otwarty front, to front żydowsko-polski, z tym, że Żydzi w sposób prymitywny operują nacjonalistycznymi nastrojami i po mistrzowsku obracają się na pięcie własnej tożsamości, przy czym obrót zawsze jest motywowany zyskiem. Oczywiście nie piszę tu o wszystkich Żydach, co niestety za każdym razem trzeba powtarzać, żeby nie zostać esesmanem, a i powtarzanie z tytułu nie zwalnia, piszę o najbardziej klasycznej żydowskiej postawie, która w Polsce osiągnęła wyżyny hipokryzji i NACJONALIZMU. Zdaje się, że jednak wyszły szczegóły, to może jeszcze dodam, że te akapity miały dwie motywacje z przeciwnych końców.
Mam jak zwykle pozamiatane, z jednej strony oczekuje się ode mnie postaw radykalnych od prawa, z drugiej obrzuca kałem od radykalnej lewej, nie muszę chyba tłumaczyć, że stoję w krzyżowym ogniu. Zatem jeszcze raz powtórzę, że nikt się ode mnie nie doczeka postawy tępego żydożercy, nie mam i nie będę miał zajoba genetycznego, w ogóle nie o to w tym wszystkim chodzi. Z drugiej strony proszę nie oczekiwać, że wobec jednej nacji i to takiej, która niejedno ma za uszami będą zachowywał się szczególnie, bo tak sobie nacja wymyśliła, tak szantażuje i tak leje krokodyle łzy. Żyd jest dla mnie tyle wart co każdy inny człowiek, a to znaczy, że podlega tym samym kryteriom oceny i nic tu nie pomogą łzy, śmiech, narodowość, prymityw, propaganda, szantaż, będzie Żyd traktowany jak człowiek. Inną motywacją była płacząca Janina Paradowska, dla znajomych Rachela Busch, dla mnie ta pani jest klasyką pracującą na podły wizerunek swojego narodu i bynajmniej nie o Polaków tu chodzi. Klasyka gatunku można by rzec, ze wszystkimi powyżej opisanymi mechanizmami. Obsrywanie Polaków pod polskim nazwiskiem i odcinanie męczeńskich żydowskich kuponów, a żeby było jeszcze bardziej zabawnie, pani Pardowska-Bush, tak lekko podchodząca do nacji, dostaje uderzeń jak tylko usłyszy, że jest Żydówką.
Ciężko pojąć dlaczego kobieta, która o Polakach pisze jak najgorsze rzeczy, bije brawka żydowskiemu nacjonaliście, kabotynowi i kłamcy Grossowi, nagle dostaje bladej twarzy i gorączki, a co najmniej jest jej przykro, gdy przywołać Racheli tożsamość właściwą. Czy to jakiś wstyd być Żydem? Czy może cholerny wstyd, pani Rachelo udawać głupiego, udawać Janinę, mówiąc brutalnie szmacić się nacjonalistycznie za parawanem wygodnej, nic nie znaczącej bo zakłamanej tożsamości polskiej? Pani Bush nie płacze nad tym, że ktoś jej wypomina żydostwo, ale ona płacze nad zagrożonymi grantami, po zdemaskowaniu działanie Bush nie przynosi chwały i nie tylko jej, ale wszystkim Żydom. I na tym cała ta prostacka maskarada polega, gdyby Paradowska przyznała, że jest Bush natychmiast musiałaby przyznać, że się upodliła „patrzeniem w lustro”, że udawała głupią Janinę, że kłamała, że postępowała jak tandetny propagandysta. Nie wstydzi się Bush swoich korzeni, ale Paradowska histerycznie obawia się zdemaskowania własnych podłości, bo to co z pozycji Polki uchodziłoby za odważną samokrytykę, z pozycji Żydówki jest nacjonalistycznym prostactwem i hipokryzją fanatyczki. Tyle o Żydach i wątpię, żeby nie było okazji wracać do tematu po wielokroć, ponieważ ten temat jest jedną z głównych przyczyn polskich, ale i żydowskich nieszczęść.