Trzydzieści lat to chyba za mało, aby znieść legendę o beczc
: pt gru 30, 2011 6:50 am
Trzydzieści lat to chyba za mało, aby znieść legendę o beczce, grzbiecie i brzozie
Równo trzydzieści lat minęło, odkąd ruski generał przebrany w mundur ludowego wojska uznał, że w związku z zagorzeniem wojną ze wschodu, on sam wywoła wojnę z narodem i wykona zadanie z większą precyzją bojową. Tę legendę o zewnętrznym zagrożeniu, przez trzydzieści lat sprzedawano żyjącym i pamiętającym tamten czas Polakom. Mit ruskiego generała sprzedał się rewelacyjnie jak na numer tego kalibru i przeprowadzony na „żywca”. Był czas, że więcej niż połowa świadków historii, nie tych, którzy się urodzili po fakcie, uznawało racje generała w całości. Miał ruski funkcjonariusz urok osobisty, był postawny, wyglądał na statecznego, przy tym przemycał dawny ziemiański czar, a na deser osobistego wdzięku napoił konia morską wodą. Dopiero po trzydziestu latach prawda zaczęła się przebijać, przebijanie się prawdy najłatwiej poznać po tym, że prawdą zaczynają operować ci, którzy mają wiele do stracenia. Pierwszy raz widziałem kilku popularnych, zawsze obecnych w telewizji, jak śmiało rozprawiali o tym, że cała tajemnica stanu wojennego polegała na siłowym, prymitywnym utrzymaniu władzy, nie żadnym patriotyzmie i likwidacji zewnętrznych zagrożeń. Tej odwagi nie byłoby w tak spektakularnej postaci, gdyby nie dwie okoliczności. Pierwszą jest konający ruski generał, który już się zwyczajnie nie liczy, drugą seria ujawnionych dokumentów, nie przez jakiś wyśmiany IPN, ale na przykład archiwa NATO. Dodałbym jeszcze trzecią okoliczność, mianowicie wymianę pokoleń. Stan wojenny był tragedią, barbarzyństwem zorganizowanym przez komunistyczną juntę i wielkiej nie potrzeba wiedzy, aby dojść do oczywistych wniosków, cała reszta jest miejską legendą lub ludowym podaniem. Zamęczonego tematu nie dotykałbym, zwłaszcza w okresie, gdy wielu bierze się za podsumowanie roku, ale zaskoczyły mnie ostatnie ruchy na górze w kwestii, bardziej zamęczonej tragedii, w której zagrożenie radziecką interwencją nie ustaje.
Znów zaczęły się jakieś chaotyczne ruchy wokół Smoleńska, a ponieważ nie należę do ludzi specjalnie cierpliwych nie potrzebuję trzydziestu lat na obalenie legendy o stalowej brzozie, beczce na wysokości 5,1 metra wykonanej w ułamkach sekund, skrzydła, które po zderzeniu i przecięciu pnia (30 do 40 cm), odskakuje na 111 metrów, że o przemarszu statecznika nie wspomnę. Przyznam się jednak, że jestem zmasakrowany obstrzałem propagandy. Nie chcę popełnić niewybaczalnego głupstwa, stawiając oś symetrii między ruską i rządową dezinformacją, a często rozpaczliwymi próbami dociekania prawdy na amatorską rękę, które kończyły się kompromitacją, niemniej obustronny ostrzał pokaleczył mnie ciężko. Ostatnio staram się czytać i analizować tylko szczegóły techniczne, czego wcześniej nie robiłem. Zmieniłem zdanie, ponieważ zachęcił mnie bezpiecznik w innym samolocie. Po zbadaniu tego przypadku stwierdzam, że potrafiłbym z zamkniętymi oczami, chociaż ani razu nie siedziałem w samolocie, uruchomić system awaryjnego wypuszczania podwozia Boeinga 767, o ile cała rzecz ma polegać na wciśnięciu bezpiecznika, a potem jednego guzika. Na trzeźwo i po pijaku mogę wypuszczać, za lądowanie jeszcze się nie biorę, ale za próbne podejście Tu-154M wezmę się od zaraz. Nie potrzebuję żadnego ILS, zamykam oczy, wchłaniam 1,5 promila, wykonuję tę słynną aktywację, która polega na wciśnięciu dwóch guzików: "zachod" i "glis", potem wciskam wielki czerwony guz na wolancie, montowany od 1968 roku i jestem mistrzem odchodzenia na automacie, ponieważ żaden mistrz pilotażu nic innego wykonać, przy tym manewrze, nie może.
Tyle techniki, cały UCHOD, teraz już chyba tylko pół beczki na wysokości 5,1 metra, tyle grzbietu TU-154M, który według ekspertów miał wytrzymałość pomiędzy tekturą falistą i szkłem hartowanym, dlatego w bagnie rozsypał się na 1000 kawałków. Wystarczy baśniowych wątków za całą legendę. Nie potrzebuję żadnych rozmów z kokpitu, kto tak kogo miał za ułana, który sobie chlapnął i jak bardzo pierwszy pasażer naciskał na stery. Tych kilka „przyczyn” zawartych w ruskich i polskich raportach, według mojej wiedzy, nabytej podczas zdawkowej lektury rozmaitych instrukcji i objaśnień do czego co służy, nie pozwalają mi wierzyć w ruską Aurorę i polską bujdę na resorach. Naprawdę polecam wszystkim zmęczonym, przejrzenie kilku akapitów, a gdzie akapitów, kilku zdań, chociażby w opisie kokpitu TU 154M, ale również w raporcie Millera, gwarantuję, że „odchodzić na automacie”, można się nauczyć w kilkanaście sekund, jedynie dla bezpieczeństwa trzeba sobie utrwalić nazwy i kolejność „aktywowania” TRZECH GUZIKÓW. Przy odrobinie wysiłku i niewielkiej inwestycji w podręcznik fizyki z II klasy gimnazjum, dowiedzieć się można, że 80 tonowy samolot o rozpiętości skrzydeł wynoszącej 36 metrów, nie może obrócić się wokół własnej osi o 180 stopni i w czasie kilku sekund położyć się na plecach. Kto twierdzi inaczej musi podać nowe prawo fizyki albo dostanie pałę w gimnazjum. Cała fasada zbudowana z kolejno pojawiających się spisków i sensacji nie ma najmniejszego znaczenia. Raporty MAK i Millera, to są śmieci, nie żadne wyjaśnienie katastrofy, nie wiem czy wystarczy trzydzieści lat, aby znieść legendę beczki i brzozy, wiem natomiast, że żadnego naukowego, czy choćby tylko rzetelnego wyjaśnienia przyczyn katastrofy nie było, bo być nie mogło. Gdyby wyjaśnienie zaistniało, obudzilibyśmy się ze snu idioty i wylądowali w zupełnie innym kraju. W związku z powyższym, tyle mnie obchodzą stenogramy z krakowskiego instytutu, co zdjęcia z "ukrytej kamery" GW na Okęciu. Wszystkie resztki dowodów i materiałów źródłowych są w rekach bajkopisarzy, co oznacza, że lada dzień staną się narzędziem propagandy, nie żadnym dowodem, w nieistniejącej sprawie.
MK
Równo trzydzieści lat minęło, odkąd ruski generał przebrany w mundur ludowego wojska uznał, że w związku z zagorzeniem wojną ze wschodu, on sam wywoła wojnę z narodem i wykona zadanie z większą precyzją bojową. Tę legendę o zewnętrznym zagrożeniu, przez trzydzieści lat sprzedawano żyjącym i pamiętającym tamten czas Polakom. Mit ruskiego generała sprzedał się rewelacyjnie jak na numer tego kalibru i przeprowadzony na „żywca”. Był czas, że więcej niż połowa świadków historii, nie tych, którzy się urodzili po fakcie, uznawało racje generała w całości. Miał ruski funkcjonariusz urok osobisty, był postawny, wyglądał na statecznego, przy tym przemycał dawny ziemiański czar, a na deser osobistego wdzięku napoił konia morską wodą. Dopiero po trzydziestu latach prawda zaczęła się przebijać, przebijanie się prawdy najłatwiej poznać po tym, że prawdą zaczynają operować ci, którzy mają wiele do stracenia. Pierwszy raz widziałem kilku popularnych, zawsze obecnych w telewizji, jak śmiało rozprawiali o tym, że cała tajemnica stanu wojennego polegała na siłowym, prymitywnym utrzymaniu władzy, nie żadnym patriotyzmie i likwidacji zewnętrznych zagrożeń. Tej odwagi nie byłoby w tak spektakularnej postaci, gdyby nie dwie okoliczności. Pierwszą jest konający ruski generał, który już się zwyczajnie nie liczy, drugą seria ujawnionych dokumentów, nie przez jakiś wyśmiany IPN, ale na przykład archiwa NATO. Dodałbym jeszcze trzecią okoliczność, mianowicie wymianę pokoleń. Stan wojenny był tragedią, barbarzyństwem zorganizowanym przez komunistyczną juntę i wielkiej nie potrzeba wiedzy, aby dojść do oczywistych wniosków, cała reszta jest miejską legendą lub ludowym podaniem. Zamęczonego tematu nie dotykałbym, zwłaszcza w okresie, gdy wielu bierze się za podsumowanie roku, ale zaskoczyły mnie ostatnie ruchy na górze w kwestii, bardziej zamęczonej tragedii, w której zagrożenie radziecką interwencją nie ustaje.
Znów zaczęły się jakieś chaotyczne ruchy wokół Smoleńska, a ponieważ nie należę do ludzi specjalnie cierpliwych nie potrzebuję trzydziestu lat na obalenie legendy o stalowej brzozie, beczce na wysokości 5,1 metra wykonanej w ułamkach sekund, skrzydła, które po zderzeniu i przecięciu pnia (30 do 40 cm), odskakuje na 111 metrów, że o przemarszu statecznika nie wspomnę. Przyznam się jednak, że jestem zmasakrowany obstrzałem propagandy. Nie chcę popełnić niewybaczalnego głupstwa, stawiając oś symetrii między ruską i rządową dezinformacją, a często rozpaczliwymi próbami dociekania prawdy na amatorską rękę, które kończyły się kompromitacją, niemniej obustronny ostrzał pokaleczył mnie ciężko. Ostatnio staram się czytać i analizować tylko szczegóły techniczne, czego wcześniej nie robiłem. Zmieniłem zdanie, ponieważ zachęcił mnie bezpiecznik w innym samolocie. Po zbadaniu tego przypadku stwierdzam, że potrafiłbym z zamkniętymi oczami, chociaż ani razu nie siedziałem w samolocie, uruchomić system awaryjnego wypuszczania podwozia Boeinga 767, o ile cała rzecz ma polegać na wciśnięciu bezpiecznika, a potem jednego guzika. Na trzeźwo i po pijaku mogę wypuszczać, za lądowanie jeszcze się nie biorę, ale za próbne podejście Tu-154M wezmę się od zaraz. Nie potrzebuję żadnego ILS, zamykam oczy, wchłaniam 1,5 promila, wykonuję tę słynną aktywację, która polega na wciśnięciu dwóch guzików: "zachod" i "glis", potem wciskam wielki czerwony guz na wolancie, montowany od 1968 roku i jestem mistrzem odchodzenia na automacie, ponieważ żaden mistrz pilotażu nic innego wykonać, przy tym manewrze, nie może.
Tyle techniki, cały UCHOD, teraz już chyba tylko pół beczki na wysokości 5,1 metra, tyle grzbietu TU-154M, który według ekspertów miał wytrzymałość pomiędzy tekturą falistą i szkłem hartowanym, dlatego w bagnie rozsypał się na 1000 kawałków. Wystarczy baśniowych wątków za całą legendę. Nie potrzebuję żadnych rozmów z kokpitu, kto tak kogo miał za ułana, który sobie chlapnął i jak bardzo pierwszy pasażer naciskał na stery. Tych kilka „przyczyn” zawartych w ruskich i polskich raportach, według mojej wiedzy, nabytej podczas zdawkowej lektury rozmaitych instrukcji i objaśnień do czego co służy, nie pozwalają mi wierzyć w ruską Aurorę i polską bujdę na resorach. Naprawdę polecam wszystkim zmęczonym, przejrzenie kilku akapitów, a gdzie akapitów, kilku zdań, chociażby w opisie kokpitu TU 154M, ale również w raporcie Millera, gwarantuję, że „odchodzić na automacie”, można się nauczyć w kilkanaście sekund, jedynie dla bezpieczeństwa trzeba sobie utrwalić nazwy i kolejność „aktywowania” TRZECH GUZIKÓW. Przy odrobinie wysiłku i niewielkiej inwestycji w podręcznik fizyki z II klasy gimnazjum, dowiedzieć się można, że 80 tonowy samolot o rozpiętości skrzydeł wynoszącej 36 metrów, nie może obrócić się wokół własnej osi o 180 stopni i w czasie kilku sekund położyć się na plecach. Kto twierdzi inaczej musi podać nowe prawo fizyki albo dostanie pałę w gimnazjum. Cała fasada zbudowana z kolejno pojawiających się spisków i sensacji nie ma najmniejszego znaczenia. Raporty MAK i Millera, to są śmieci, nie żadne wyjaśnienie katastrofy, nie wiem czy wystarczy trzydzieści lat, aby znieść legendę beczki i brzozy, wiem natomiast, że żadnego naukowego, czy choćby tylko rzetelnego wyjaśnienia przyczyn katastrofy nie było, bo być nie mogło. Gdyby wyjaśnienie zaistniało, obudzilibyśmy się ze snu idioty i wylądowali w zupełnie innym kraju. W związku z powyższym, tyle mnie obchodzą stenogramy z krakowskiego instytutu, co zdjęcia z "ukrytej kamery" GW na Okęciu. Wszystkie resztki dowodów i materiałów źródłowych są w rekach bajkopisarzy, co oznacza, że lada dzień staną się narzędziem propagandy, nie żadnym dowodem, w nieistniejącej sprawie.
MK