Tam gdzie nikt nie dociera, gleboko w nas...

(Prawie) wszystkie chwyty dozwolone.
Awatar użytkownika
pomorzak
Posty: 7930
Rejestracja: sob paź 17, 2009 9:30 pm
Kontakt:

Re: Tam gdzie nikt nie dociera, gleboko w nas...

Post autor: pomorzak » pt wrz 21, 2018 11:14 am

odtrutka rekinowego amoku

niebo dla wszystkich

Obrazek

Awatar użytkownika
pomorzak
Posty: 7930
Rejestracja: sob paź 17, 2009 9:30 pm
Kontakt:

Re: Tam gdzie nikt nie dociera, gleboko w nas...

Post autor: pomorzak » pt wrz 21, 2018 12:03 pm

Jeden i ten sam post wielokrotnie powielany w roznych watkach przez rekina.
Zgloszony do administracji.
Czekam na reakcje.

Awatar użytkownika
pomorzak
Posty: 7930
Rejestracja: sob paź 17, 2009 9:30 pm
Kontakt:

Re: Tam gdzie nikt nie dociera, gleboko w nas...

Post autor: pomorzak » śr wrz 26, 2018 12:35 pm



Kategorie
Wszystkie
Polska i Świat
Rodzina
Kościół
V Kolumna
Kogiel Magiel
wyświetl pełną wersję

Jan Paweł II: TAK dla patriotyzmu, stanowcze NIE dla nacjonalizmu


Prymas Polski adp Wojciech Polak przestrzegał w swoim ostatnim wystąpieniu przed groźbą nacjonalizmu. Przypomnijmy, co na ten temat pisał swego czasu Ojciec Święty Jan Paweł II.

"Ojczyzna jest zatem wielką rzeczywistością. Można powiedzieć, że jest tą rzeczywistością, w której służbie rozwinęły się i rozwijają z biegiem czasu struktury społeczne, poczynając od tradycji plemiennych. Można się jednak pytać, czy ten rozwój życia społecznego osiągnął już swój kres. Czy XX stulecie nie świadczy o rozpowszechnionym dążeniu ku strukturom ponadnarodowym albo też w kierunku kosmopolityzmu?

A to dążenie czy nie świadczy również o tym, że małe narody powinny dać się ogarnąć większym tworom politycznym, ażeby przetrwać? Te pytania są uprawnione. Zdaje się jednak, że tak jak rodzina, również naród i ojczyzna pozostają rzeczywistościami nie do zastąpienia. Katolicka nauka społeczna mówi w tym przypadku o społecznościach „naturalnych”, aby wskazać na szczególny związek zarówno rodziny, jak i narodu z naturą człowieka, która ma charakter społeczny. Podstawowe drogi tworzenia się wszelkich społeczności prowadzą przez rodzinę i co do tego nie można mieć żadnych wątpliwości.


Wydaje się, że coś podobnego można powiedzieć o narodzie. Tożsamość kulturalna i historyczna społeczeństw jest zabezpieczana i ożywiana przez to, co mieści się w pojęciu narodu. Oczywiście, trzeba bezwzględnie unikać pewnego ryzyka: tego, ażeby ta niezbywalna funkcja narodu nie wyrodziła się w nacjonalizm. XX stulecie dostarczyło nam pod tym względem doświadczeń skrajnie wymownych, również w świetle ich dramatycznych konsekwencji. W jaki sposób można wyzwolić się od tego zagrożenia?

Myślę, że sposobem właściwym jest patriotyzm. Charakterystyczne dla nacjonalizmu jest bowiem to, że uznaje tylko dobro własnego narodu i tylko do niego dąży, nie licząc się z prawami innych. Patriotyzm natomiast, jako miłość ojczyzny, przyznaje wszystkim innym narodom takie samo prawo jak własnemu, a zatem jest drogą do uporządkowanej miłości społecznej."

Jan Paweł II, Pamięć i tożsamość, Wyd. ZNAK, Kraków 2005, s. 29

godzilla
Posty: 12916
Rejestracja: sob paź 17, 2009 8:49 pm

Re: Tam gdzie nikt nie dociera, gleboko w nas...

Post autor: godzilla » czw paź 04, 2018 4:01 am

czesc Rekinie
ciezkie masz tu zycie wsrod wyznawcow lucyfera...
i tylko ja jeden - ateista, nie wierzacy ani w bogow ani w diably cie pozdrawiam i sukcesow zycze...
bo jestem neutralny i pisze z neutralnej Szwajcarii opanowanej przez lucyferanistow...

rekin oceanu
Posty: 4870
Rejestracja: ndz sty 18, 2015 1:18 pm

Re: Tam gdzie nikt nie dociera, gleboko w nas...

Post autor: rekin oceanu » czw paź 04, 2018 9:59 am

godzilla pisze:
czw paź 04, 2018 4:01 am
czesc Rekinie
ciezkie masz tu zycie wsrod wyznawcow lucyfera...
i tylko ja jeden - ateista, nie wierzacy ani w bogow ani w diably cie pozdrawiam i sukcesow zycze...
Lucyfer też Bóg ale upadły.
Jako Hitler mówił jak mi mówi moja opatrzność.
Jesteś jako jesteś.
Jako nie masz poznania nie masz dużego grzechu.
Bóg każe według świadomości i rozeznania.
Ale nie możesz mieć udziału w Prawdzie.
Do niej pociąga Bóg Stwórca.
Diabeł też czyni cuda.
Jako dobrze idzie im Hipnoza która jest bardzo niebezpieczna.
Nawiązując do obszaru jego rozwiązłości.
Mówiąc globalnie zwiększam jego odpowiedzialności.
To on nas oskarża przed Stwórcą.
I uprasza by nas Przesiać.
A jednocześnie targa się na wiernych zabijając sumienia.
Tak za to odpowie.

Nie znając wroga nie wiesz jak z nim postępować.
On uprosił.
Tylko odpad a nie ciało Chrystusa.
Tak musimy wiedzieć co mu wolno a co nie.
rekin

almagus
Posty: 3573
Rejestracja: sob paź 17, 2009 9:36 pm

Re: Tam gdzie nikt nie dociera, gleboko w nas...

Post autor: almagus » ndz paź 14, 2018 4:01 pm

Może jeszcze głębiej, jak u Jana Kasprowicza.


ŚWIĘTY BOŻE, ŚWIĘTY MOCNY

O niezgłębione, nieobjęte moce!

Skrzydłami trzepocę
jak ptak ten nocny,
któremu okiem kazano skrwawionem
patrzeć w blask słońca...

Święty Boże! Święty Mocny!
Święty a Nieśmiertelny!...

A moje skrzydła plami
krew, która cieknie bez końca.
z mojego serca...
A oko moje zachodzi mgłą,
która jest skonem
i mego serca, i duszy mej!

Niech będzie skonem i Twoim!
Święty Boże! Święty Mocny,
Święty a Nieśmiertelny,
zmiłuj się nad nami!
I niechaj łzy,
które o jasnym poranku
wiszą na kłosach wypoczętych zbóż
lub szkliwa pianą okrywają kępy
w sen otulonych traw,
zmienią się w głośne skargi
i bez ustanku
płyną do Twoich zórz...

Niechaj rozszarpią na strzępy,
na krwawe szmaty
łuny świtowe, powstałe nad ziemią,
gdzie ból i rozpacz drzemią,
ogromne, przez Szatana zapłodnione światy,
a może przez Ciebie,
o Święty, Nieśmiertelny, Święty, Mocny Boże!

Dlaczego moje li wargi
mają wyrzucać krwawą pieśń?!
Płacz ze mną!
Dlaczego sam mam iść w tę przestrzeń ciemną,
choć żar południa pali się w przestworze?...
Dlaczego sam mam wlec się na rozdroże,
ku tym pochyłym krzyżom,
którym na czarne ramiona
kracząca siada wrona
i dziobem zmarłe rozsypuje próchno?

Niech głuche żale nie głuchną!...

Idź ze mną!

Zrzuć z Siebie, Ojcze, nietykalne blaski!
Zgarnij ze Siebie tę bożą,
tę władającą moc, co nad wiekami
nieugaszoną płomienieje zorzą
i światłość daje światom,
i światy w swoim ogniu na popioły trawi!
Stań się tak lichy jak ja, i skulony,
i doczesności okryty łachmanem,
wlecz się nieszczęsnym łanem
za kluczem w dal przymgloną ciągnących żurawi,
ku cichej, na rozstajach kopanej mogile
zapomnianego człowieka!
Albo w swej całej, wiekuistej sile,
w całej potędze wszechmocnego bytu,
stań przy mym boku
i duszę moją rozszerz do Swego bezmiaru,
i oczy moje, w smutku zapatrzone strony,
rozewrzyj, królu globów pełnych żalu,
do nieobjętych orbit,
i wlecz się, wlecz się ze mną na samotne pola,
ku tym ostami porosłym przydrożom,
gdzie, kurzem obsypana, ślepa siadła Dola...

A wiatr rozwiewa jej włosy
i żwir jej w puste sypie oczodoły,
a słońce, rozpaliwszy bezdenne niebiosy,
pali jej żółte, pomarszczone skronie
i po policzkach leje strumień żaru,
w bezdźwięczną skórę piersi wysuszone zmienia
i wargi jej roztwiera, daremnie łaknące
ach! rzeźwiącego zbawienia.
A dzwon się rozlega,
z jękiem się czołga po spalonej łące,
z płaczem się wznosi nad umarłe błonia,
łkaniem wyschnięte chce poruszyć wody
i zrozpaczony zamilka u brzega,
i znów się zrywa, i jęczy, i płacze,
i łka, i płynie, i płynie, i płynie
w tej rozpłakanej godzinie...
A jako widna ta ziemia, wspaniała
wielką godziną konania,
nie pogrzebione wokół leżą ciała,
a ci się wloką, popędzani mocą
strasznego lęku.
A każda głowa ku ziemi się słania
każde kolano się chwieje,
a krzyże posmutniałe drżą w wychudłych ręku,
a w wietrze chorągwie trzepocą,
a w martwym, niemym słońcu gromnice się złocą,
a Śmierć przed tłumem kroczy,
wielkimi kroczy odstępami
i z śmiechem na trupich ustach
wywija kosą stalową,
połyskującą w południowym skwarze,
A nad jej głową,
jak wieniec z czarnych ziół,
rozkwitłych podmuchem żałoby,
gdzie drzemią stuleci groby,
zgłodniałych kruków krążą stada
chmurą ściemnioną
i wysunąwszy dzioby,
żądliwie chłoną
ten wiew, który idzie od ziemi -
trujący, śmiertelny wiew...
A ona, świata przebiegając smug,
kroki swe liczy na mile
i kosą zatacza łuk,
że jako zboże w dzień kośby,
tak pokolenia padają
na nieskończonym obszarze,
który jej mocy oddał się spokojny,
który jej mocy oddał się bezwiedny...

O dzwonu łkające prośby!
O szumie więdnących drzew!
O Boże, Święty Boże! Święty a Nieśmiertelny!...

A ci się wloką,
blasków słonecznych odziani powłoką.
A dzwon się rozlega
w blasków słonecznych pozłocistym pyle,
opadającym na zielska przydroży,
na melancholię okryte przecznice,
na grób samotny
zapomnianego człowieka.
Kopcie samotny grób!
Niechaj w nim kości położy
ten, który z matki żywota
wyniósł nieszczęsny los!
Nieokiełzana gnała go tęsknota
za widmem bólu,
który sam jeden
wszechmocny posiada głos,
który sam jeden rozpieśnia
duszę słabego człowieka
w natchnioną pieśń,
zapładniającą światy...
Kopcie samotny grób,
pośród krwawników kopcie i dziewanny,
u stóp
próchniejącego krzyża,
gdzie w południowy skwar
bratnie się schodzą duchy,
tłum zapomnianych mar,
i wśród spalonej usiadłszy murawy,
jęk wyrzucają głuchy
z skrwawionych łon...
A jęk ten idzie po zżętych zagonach
razem z tą pieśnią, którą jęczy dzwon -
na rżyskach rusza porzucone kłosy,
czarnymi ożyn jagodami chwieje
i wierzb płaczących srebrne czesze liście,
i szumi w wierzchach czerwonych chojarów...
Kopcie samotny grób
tam, na tej miedzy szerokiej,
gdzie rośnie łopian chropawy,
gdzie srebrne lśnią się podbiały,
gdzie aksamitna bylica
rozpierza miękkie swe kiście!
Tam, gdzie ten parów
sączy resztkami wody,
gdzie ten wądolec ospały,
gdzie ci się wloką,
blasków słonecznych odziani powłoką,
gdzie się nad drogą kurzu wzbija słup,
kopcie samotny grób!
Gdzie ziemia pęka od żarów,
gdzie każda jej grudka
pełna jest znojów
i krwawych prób,
gdzie dzwon się rozlega,
gdzie w wietrze chorągwie trzepocą,
gdzie się gromnice złocą -
kopcie samotny grób!
Gdzie w dali pobłyskuje jezioro tęskniące,
gdzie jaskier więdnie na łące -
gdzie opuszczone mogiły -
te kopce poległych wojów
nielitościwy rozorywa pług,
rdzawe szablice wyrzucając z wnętrza,
dziś wroga zbrodniczy łup,
tam wy samotny, cichy, kopcie grób!...
Niechaj w nim kości położy
ten, który powstał z tej ziemi,
który miał w sobie jej trud,
jej tajemniczy jęk,
idący z głębin przestworzy
w południa senny skwar.
Niechaj w nim spocznie na wieki
ten, który zabrał z jej chat
żalniki łez
i czekał, kiedy przyjdzie wybawienia kres,
i z jej szumiących zbóż
zgarniał ten dziwnie przejmujący szum,
i w swoich dum
treść go zamykał, i w świat
jak wielką świętość niósł.
I żal go zdejmował,
że mu nie daną była moc,
by zmienić w tryumf te łzy;
że nie miał siły,
aby te szumy żałobne
w jakiś weselny,
w jakiś radosny hymn się rozpieśniły!
I obarczony przekleństwem najdroższych,
stanął na drodze w dzień tuczy,
jak krzew pogięty,
i z piorunami w zawody
rozpaczą grzmiał!
A burza huczy i huczy,
a chmur się kłębi wał,
a wiatr mu deszczem miecie w ślepe oczy,
a grzbiet mu drży jak brzoza wśród pustego pola,
a ślepa na przydrożu przykucnięta Dola
śmieje się dzikim śmiechem,
że się nie spotkał z echem
ten rozpaczliwy głos,
że go wchłonęły odmęty
tej burzy.
Że w tej nieśmiertelnej podróży,
w tej drodze znojnej,
na tym zsieczonym łanie
upadł bezsilny człek,
do wichru zwalił się stóp.
Kopcie samotny grób!
A Ty, o Święty,
o Nieśmiertelny,
który swym jednym oddechem
wypełniasz wieków wiek,
Ty od powietrza, głodu, ognia i wojny,
i od Szatana, który w dom przychodzi
i dusze zwodzi,
zachowaj nas. Panie!

Świat dół swój grzebie
od pierwszych dni,
a w obramieniu Trójkąta
Twe oko lśni
nad węgłem niebieskiej bramy...
A my wołamy do Ciebie,
a my wzdychamy,
Ewy nieszczęsne dzieci...
A z głuchym łoskotem
na trumnę sypią się grudki
ziemi oblanej potem,
ziemi oblanej krwią...
A naokoło zapadłe mogiły
i cicho łkające smutki
wśród trawy, co z cichym szelestem
pożółkłe liście kołysze.
A światłość wiekuista biednym ludziom świeci
w tę podróż ciemną...
Jestem!
I Ty jesteś tu ze mną!
Przerwij tę ciszę!
Niech Twoje słowo gromowe
zagrzmi nad wielkim cmentarzem!
Radosne niech głosi nadzieje!
Niech zapomniani wstaną,
a żywym niechaj życie nie będzie ponurym,
wieki kopanym dołem!
Zmiłuj się, zmiłuj nad nami!
Z kornym błagamy czołem!
Spuść Swoją łaskę na tę naszą głowę,
na oczy zmroczone łzami!
Zmiłuj się, zmiłuj nad nami!
Daj spiekłym łanom
rzeźwiący deszcz!
Nie zsyłaj gradu,
który nam zboże zsiecze, nim dojrzeje...
Nie trać naszego dobytku
w owcach i koniach!
Trzymaj z daleka pomory,
które nam biją
ostatnią krowę z obory!
Ze żyta wypleń sporysze
i chwast kąkolu
i w ręku trzymaj te chmury,
by się nie rwały
i nie topiły w ulewie
snopów na polu!
Niechaj nie płaczą stulecia!
Niech mróz spóźniony nie warzy nam kwiecia
na ledwie rozkwitłym drzewie,
na naszych wiśniach i gruszach,
na naszych starych, pochyłych jabłoniach...
I wdzięczność rozpal nam w duszach,
byśmy Twe dary godnie oceniać umieli.
O pełen kary
i przebaczenia pełny!
Chociaż ci nasze te grzechy utrudnią
stanąć nad nimi z powieką zamkniętą,
niech Twoja litość stokroć większą będzie
niżeli wszystek nasz grzech!
O Panie!
Nie daj wysychać studniom!
Niech się Szatana nie rozlega śmiech!
Na naszej grzędzie,
gdzie ciężki trud rozpoczęto,
niech trud ten żniwem się stanie!
Spraw, aby w wielkie, uroczyste święto,
w tę chwilę wesołą,
gdy na organie
i śpiewem, i kadzidłem wielbimy Twą moc
i dobroć Twoją,
nie była dla nas potrzeba
skąpić dziecinom chleba!
Chroń nas od zdrady
i daj nam tyle,
byśmy we własnej spoczęli mogile;
by nasze dzieci czy wnuki,
gdy przyjdzie im dla ojców starych kopać grób,
nie były przymuszone iść między sąsiady
i prosić o jałmużnę, ach! na cztery deski,
na prostą, białą skrzynię z naznaczonym smołą
krzyżem u głowy...
Ojcze niebieski!
Na pokropienie daj
i aby grosz był gotowy
dla dziadka proszalnego, co w gorącej wierze
ciche odmówi pacierze...
A jeśli ziaren swych łask
nie zechcesz równać strychulcem
po brzegi swej szczodrej ćwierci,
od nagłej i niespodziewanej śmierci
racz nas zachować. Panie!
I niechaj w wietrze chorągwie trzepocą,
niech się gromnice złocą,
niech blask ich płynie w ten słoneczny blask!
Pogrzebne niech zabrzmią śpiewy
nieszczęsnym dzieciom Ewy!
Padłym na znojnym łanie
niech dzwoni żałobny dzwon,
niech szumi z tej trawy szelestem...

Święty Boże! Święty Mocny!

Jestem!
Jestem i płaczę...
Biję skrzydłami,
jak ptak ten ranny,
jak ptak ten nocny,
któremu okiem kazano skrwawionym
patrzeć w blask słońca...
A u mych stóp
samotny kopią grób,
a czarna wrona,
na Bożej męki usiadłszy ramiona,
bez końca
kracze i kracze,
i dziobem zmarłe rozsypuje próchno...
A ci się wloką,
świetlistą mgieł sierpniowych odziani powłoką,
jak cienie,
do wielkiej się wloką mogiły...
Za nimi dziewanny
z piaszczystych wydm się ruszyły,
z miedz się ruszyły krwawniki,
spoza zapłoci bez się ruszył dziki,
tatarak zaszumiał w wądolcach
i z mułu otrząsnąwszy pachnące korzenie,
idzie wraz z niemi...
Z mokradeł kępy rogoży,
z przydroży
osty o żółtych kolcach,
szerokolistnę łopiany,
senne podbiały,
fioletowe szaleje,
cierniste głogi
wstały
i idą...
Liśćmi miękkiemi
wierzb zaszeleścił rząd
i w cichej, rozpaczliwej sunie się żałobie
śladem ich drogi...
Całe rżyskami zaścielone łany
oderwały się w tej dobie
od macierzystej ziemi
i niby olbrzymie ściany
wzniosły się w górę i płyną
tą wielką żalu godziną...
A Ty, o Boże!
o Nieśmiertelny!
o wieńcem blasków owity!
na niedostępnym tronie
siedzisz pomiędzy gwiazdami
i głową na złocistym spocząwszy Trójkącie,
krzyż trójramienny mając u swych nóg,
proch gwiazd w klepsydrze przesypujesz złotej
i ani spojrzysz na padolny smug!
Zmiłuj się, zmiłuj nad nami!
Słońcom naznaczasz obroty,
gasisz księżyce,
jutrznie zapalasz i zorze
i płodzisz zasiew na byty,
na pełne cierpień żywoty,
które tu muszą mrzeć,
w samotny kłaść się grób...
Zmiłuj się, zmiłuj nad nami!
O Boże!
O Mocny!
Ty się upajasz wielkością stworzenia,
po tym śmiertelnym wygonie,
Jak bedłki tak jarmużu syty ginie lud.
A jako ryczący lew
Szatan po ziemi tej krąży,
na pokolenia
zarzuca zdradną sieć,
w synu na ojca zapalczywość budzi,
wynaturzony gniew,
że syn przed ojcem zamyka swój dom!
Bratu na brata wciska krwawy nóż,
a nasze siostry i żony
na straszny rzuca srom...
Podpala nasze stodoły
z garstką zwiezionych świeżo zbóż,
mordy narodów wszczyna i pożogę
sieje na miasta i wsi,
i przekleństwami znaczy swoją drogę...
O zniszczeń dymiące dni!
A my, ten ród potępiony,
krzyże ująwszy w dłonie
i zblakłe w krwawym pochodzie,
trupimi piszczelami znaczone chorągwie,
idziem o głodzie
a pośród nas tu głód!
w ten znojny,
w ten nieszczęśliwy czas,
w którym konają wieki
i wraz się rodzą nowe
na cięższą jeszcze niedolę -
idziemy, biedną pochyliwszy głowę,
jak ten zsieczony las -
idziemy, a kres tak daleki!
A lęk niespokojny
biczem popędza nas
i dech zapiera wśród łon...
A naokoło rozlega się dzwon,
na to cmentarne przelewa się pole,
na te wyschnięte rzeki,
w chojary żałobą swą godzi,
że te się kładą na piaszczystym łanie...
A pierś nasza łka,
a w oku błyszczy łza,
a ptak ciężko ranny
uderza w skrzydła krwią ociekające,
a jaskier więdnie na łące,
a z nami idą dziewanny
i krwawnik, i wodne lilije,
a mór nam bydło bije,
a dom się nasz pali,
a siostra utonęła w rozplenionej fali,
a ojciec gdzieś daleko w strasznej zginął bitwie,
a Złe urąga modlitwie...
Cóż z nami się stanie!?
O Ty, łaskami hojny,
Ty, od powietrza, głodu, ognia i wojny,
od nagłej i niespodziewanej śmierci
i od Szatana, który w dom przychodzi
i dusze zwodzi,
zachowaj nas, Panie!...

Nie skłonił się jeszcze dzień,
a Szatan z moczarów łożyska,
gdzie nocą ognikami błyska,
z czeluści błota wstał
i gdy najkrótszy słońce rzuca cień
na te manowce, na te ścierniska,
pod ramię chwycił Kościotrupa
i wzrósł nad jego niebosięgłą stal -
nad Ciebie, Boże, wzrósł!...
Maszli Ty grom -
Maszli Ty chmurę w ten południa skwar,
aby z niej piorun padł
i od Szatana uwolnił ten świat?...
Wal błyskawicą, wal!
Niechaj się łamie,
niech się rozkruszy ta zdrada,
która nad życiem i nad śmiercią włada!...
. . . . . . . . . . . .
Szatanie!
Ty Kościotrupa chwyciłeś pod ramię
i nad wysokość jego ostrej kosy
wzrosłeś w niebiosy -
a grom nie pada!
Z nieukojoną żałobą
klękam przed Tobą!
Zlituj się, zlituj nad ziemią,
gdzie ból i rozpacz drzemią,
gdzie ból i rozpacz dzwonem się rozlega
i w strasznej pieśni brzmi...
Szatanie!
Kop mi samotny grób
na opuszczonym łanie,
u krzyża czarnego stóp,
pod gliny powłoką rdzawą!
A iżby nie porósł trawą,
tańcz na nim taniec piekielny
po wszystkie dni!...
A Ty, o Święty!
A Ty, o Mocny!
Ty Nieśmiertelny,
proch gwiazd przesypuj w Swej klepsydrze złotej
i płodź żywoty,
aby tak klęły jak ja;
aby płakały jak ja;
aby w szarpiącej modlitwie,
co jako dzwon ten łka,
o zmiłowanie prosiły;
aby się wlokły z gromnicami w dłoni
ku tej nieznanej ustroni,
do tej - ostatniej mogiły;
aby tak wyschły jak łza,
którą już oko me płakać nie może;
aby tak marły jak ja -
o Święty, Nieśmiertelny! Święty, Mocny Boże!

sprawiedliwy
Posty: 1828
Rejestracja: sob wrz 20, 2014 4:05 am
Lokalizacja: stary kontynent

Re: Tam gdzie nikt nie dociera, gleboko w nas...

Post autor: sprawiedliwy » śr paź 17, 2018 7:22 am

Reflex pisze:
śr wrz 19, 2018 8:53 pm
Pierwszy stopień szaleństwa...
Rzucić to wszystko... schlopieć...
Otoczyć sie lasem, czerpac wode z jeziora.
Odejść od tysiąca zużytych slow...
Przez które sens wylatuje jak przez dziurawe rzeszoto.
Wyszukać miejsce dziewicze,
Zamknać sie w bialej celi o urzekajacych porankach...
Odnależc siebie albo... zgubic siebie...
Skazujac sie na godziny obezwladniajacej ascedii...

Ty wiesz .............
Dobre. Rzucić to wszytko.... ale nie koniecznie schłopieć, aby wyrwać się ze szponów pieniądza. Tego nam się nie uda.
Niekoniecznie w "białej sali" ... ale znam osobę, która tak zrobiła. Rzuciła całą cywilizację, 4 dorosłych dzieci i wnuków oraz dostatki w pięknym kraju. Wstąpiła do mniszego życia lecz nie w klasztorze a w śród ludzi gdzieś w Kazachstanie niosąc pomoc wszelaką i wsparcie duchowe też. Odkryła to w sobie i żyła szczęśliwie bez .... no właśnie ..bez czego ?

sprawiedliwy
Posty: 1828
Rejestracja: sob wrz 20, 2014 4:05 am
Lokalizacja: stary kontynent

Re: Tam gdzie nikt nie dociera, gleboko w nas...

Post autor: sprawiedliwy » pn paź 22, 2018 6:27 am

Zmęczenie
Bieganiem 

Za Twoim 
śladem, 

Cieniem, 

Głosem, 

Za tobą.
Brak mi sił 

Tak biegać 
do nikąd.
Zmęczenie
Szukaniem
Twej myśli
Nie widzę
Ni słów 
Ni wizerunku
Nie znajduję
Zmęczenie
Brak mi już sił
Tak szukać 

W nieskończoność.
Zmęczenie
Dopadło 

Złapało 

Trzyma 

Nie daje 
zapomnieć 

O Tobie.
Zmęczenie
Pisaniem 

Czujnością 

Czekaniem.
Zmęczenie 

Obezwładniło mnie...Mój Boże! (znalezione!)

Awatar użytkownika
Reflex
Posty: 8724
Rejestracja: sob paź 17, 2009 9:37 pm
Lokalizacja: USA
Kontakt:

Re: Tam gdzie nikt nie dociera, gleboko w nas...

Post autor: Reflex » wt paź 23, 2018 10:12 pm

Niezaleznie od opinii biologow, filozofow, polityków i religii, każdy z nas ma swoje określenie życia, nie zawsze trafne, często zależne od wlasnej doli i losu. Jedno jest pewne! - Kiedy osiagamy tzw dojrzalość wiemy że to życie należy tylko do nas i że zależy tylko od nas. My sami decydujemy w co i w kogo wierzymy, jaka bedzie droga naszego życia, co jest dla nas w życiu najważniejsze.

Nie polityka, nie religia, nie propaganda, choć są one ważne i my decydujemy w jaki sposób sie z nimi utożsamiamy., lub je odrzucamy. Bez nas nie może istnieć kościól i polityka, one slużą nam a nie my im. Oni nie moga istnieć bez nas, my możemy egzystować bez nich. Nasz dom jest siedziba naszej rodziny, my jesteśmy wolnymi ludzmi a nasze życie zalezy tylko od nas.

Jedyna rzecz która musimy, to przestrzegać prawa i obowiązków w istniejącej wspólnocie czy państwie, ktorej jestesmy integralna częścią. Jest to akt dobrowolny i świadomy. Najważniejsze w życiu jest nasze i naszej rodziny istnienie, jej wolność i rozwój.
Polityka, ideologia i religia jest dopiero na drugim a często na dalszym miejscu a jej kierunki są osobistym wyborem czlowieka.
Zaden ideolog, czy dupek rodzaju smoka,"rekina" nie prawa bez naszej zgody ingerowac czymkolwiek w nasze prywatne istnienie - (czytaj rodzinne) życie

rekin oceanu
Posty: 4870
Rejestracja: ndz sty 18, 2015 1:18 pm

Re: Tam gdzie nikt nie dociera, gleboko w nas...

Post autor: rekin oceanu » śr paź 24, 2018 2:41 am

Reflex pisze:
wt paź 23, 2018 10:12 pm
Zaden ideolog, czy dupek rodzaju smoka,"rekina" nie prawa bez naszej zgody ingerowac czymkolwiek w nasze prywatne istnienie - (czytaj rodzinne) życie
Nieważne czy mnie tym obrażasz czy nie ja jestem kim jestem.
Taką mową demonstrujesz swoją nienawiść,
Patrząc jedną półkola umysłu druga wyłączona.
Mylisz sprawy decydentów od myślicieli.
Którzy mają na tacy swojej ułożony program na życie.
Czy musisz z nich Korzystać.
Decydentami natomiast są rodzice, Nauczyciel w szkole, Przełożony w pracy. Prezydent i ten co siłowo czy innymi narzędziami zmusza nas byśmy tak czy inaczej żyć.
Bez tych funkcji nie możliwa byłaby organizacja życia w rodzinie i na świecie.
Gorzej gdy kasta jakiegoś wymysłu Stwarza nam koszmar jak chociażby Faszyzm a w nim Hitler.
Stwórca te cele podzielił.
Kto je niszczy sam tylko może się WC załatwić.
I ukraść młot i sierp poprzednich przodków by przeżyć.

Niestety uzależnieni jesteśmy globalnie od wszystkich nawet sąsiada.
Gdy on jest uczciwy jest to ogromna podpora nawet takie drobne gesty.
Ale one są znaczące.
rekin

ODPOWIEDZ