01.05.2011 r. - Wprowadzenie racjonalnego ustroju

Gdzie dwóch Polaków, tam trzy światopoglądy.
Redaktor1966
Posty: 1316
Rejestracja: czw gru 30, 2010 9:46 am

Re: 01.05.2011 r. - Wprowadzenie racjonalnego ustroju

Post autor: Redaktor1966 »

Obrazek

Obrazek

Small-scale version (visualization incomplete and unrefined)

Kleine Version (Visualisierung unvollständig, unausgereift)

Version réduite (visualisation incomplète)

小型版本(不完整,未完成的視覺化效果圖)

Xiǎoxíng bǎnběn (bù wánzhěng, wèi wánchéng de shìjué huà xiàoguǒ tú)

Краткая версия (неполная, незавершенная визуализация)

Kratkaya versiya (nepolnaya, nezavershennaya vizualizatsiya)

Wersja mała (wizualizacja niekompletna, niedopracowana)



Angielski (English)


2026-10-29

Application number: P.457516 [WIPO ST 10/C PL457516]

Applicant: Piotr Kołodyński, Mielno, Poland

Title of the invention: Solar-convective-wind power and desalination tower.

The tower produces extremely cheaply and completely waste-free:

• electricity at a cost of: approx. €0.012 – €0.021 / kWh, i.e. €12 – €21 / MWh (approx. 0.05 – 0.09 PLN/kWh / 50 – 90 PLN/MWh) (competitors offer: €0.09 – €0.20 / kWh in wholesale from offshore wind farms or conventional power plants, and for end users with grid transmission fees over €0.23 – €0.28 / kWh)

• fresh water, transported free of charge over a distance of several dozen kilometers thanks to the significant elevation at which it is generated, at a cost of: approx. €0.07 – €0.14 / m³ (approx. 0.30 – 0.60 PLN/m³) (competitors offer: €0.80 – €2.30 / m³ in industrial reverse osmosis or thermal desalination plants requiring costly pumping, and €1.40 – €3.50 / m³ in public water supply networks)

• concentrated brine at a price of: approx. €1.15 – €3.50 / m³ (approx. 5 – 15 PLN/m³) of concentrated solution (competitors offer: €14 – €58 / m³ depending on concentration and chemical, industrial, or balneological use, whereas in traditional desalination plants it represents a costly-to-dispose waste that contaminates the environment)

The tower, thanks to a narrowing in its middle section (forming a Venturi throat), ensures increased electricity generation efficiency by utilizing the latent heat of water vapor condensation (2260 kJ/kg) as well as the higher enthalpy and buoyancy of humid air, acting simultaneously as a desalination facility, brine generator, and a hydrostatic water tower providing gravitational supply of pure fresh water under high hydrostatic pressure.

The tower will include, among others:
• a buoyant lift balloon
• tethers/cables connecting the balloon with electric winches/motors to regulate the positioning of the buoyant balloon and pull it down in case of excessively strong winds
• a lower intake sleeve
• an upper exhaust sleeve attached to the balloon (optionally made of photovoltaic film)
• a ring with a collection gutter for condensing water from the inner surface of the upper sleeve, equipped with a coaxially mounted generator and rotor
• at least 3 internal ring support columns serving simultaneously as drainage channels delivering water gravitationally (without pumps) from a height of several dozen meters over a distance of several dozen kilometers
• at least 3 arched structural supports supporting the membrane of the lower intake sleeve
• a solar basin/tray attached to hydraulic actuators (at least 2, preferably 4 – 2 on each side) designed to adjust elevation (the tray can be cyclically raised to increase the temperature of water trapped on it, accelerating evaporation) and tilt angle (facilitating brine runoff)
• a tubular brine drain
• a vibration unit facilitating brine drainage and shaking off accumulated impurities/scale from the plate

The towers will be constructed in close proximity to shorelines, in natural or artificial bays and lagoons with continuous water inflow.
A double palisade may be installed around the tower: the outer wall protecting against waves and the inner wall partially shielding against wind, fitted with protective gates.

Maximum safe dimensions of the tower are: total height from 150 m to 500 m (in large-scale industrial configurations up to 800 – 1000 m), with the rigid lower section height reaching the Venturi throat at 40 – 120 m (providing a hydrostatic water column pressure of 4 – 12 bar), base diameter of 80 – 300 m, and throat constriction diameter of 15 – 60 m. Construction time will be: 3 to 6 months (enabled by modular prefabrication, replacement of heavy concrete with a frame-membrane structure, and rapid aerial assembly utilizing airships equipped with photovoltaic skins powering their electric propulsion engines).

Construction cost will range from: €3.5 to €10.5 million (approx. 15 to 45 million PLN) for a full-scale industrial unit (representing merely 10 – 20% of the cost of constructing a traditional reinforced-concrete solar updraft tower or an offshore wind farm paired with a conventional desalination plant of comparable capacity).

Durability of the upper and lower membranes will be: 15 – 25 years for the flexible upper membrane (protected against storm damage by retracting it onto the rigid lower cone) and 25 – 35 years for the segmented lower membrane supported on arched trusses (with low-cost and fast replacement of individual segment strips along assembly slots).
Durability of the remaining structural elements will reach: 50 – 80 years for the rigid hydrotechnical base, underwater foundations, collection gutter ring, and tubular structural supports made of acid-resistant stainless steel or marine-grade composites (with standard servicing of moving electro-mechanical assemblies, such as the generator with rotor, winch motors, and hydraulic cylinders, scheduled every 15 – 20 years).



JĘZYK ANGIELSKI (ENGLISH)

Production Capacity of the Solar-Convection-Wind Power and Desalination Tower (Patent Application P.457516)

The tower, depending on its size (small: height 200 m and base diameter 100 m; medium: height 450 m and base diameter 220 m; largest: height 850–1,000 m and base diameter 400–500 m), will produce:

electricity:

small size (1.5–2.5 MW capacity): 30–50 MWh per day (11,000–18,000 MWh per year),

medium size (12–18 MW capacity): 240–380 MWh per day (88,000–138,000 MWh per year),

largest size (50–75 MW capacity): 1,000–1,600 MWh per day (365,000–580,000 MWh per year);

water (clean fresh water from condensation):

small size: 150–300 m3 (tons) per day (55,000–110,000 m3 per year),

medium size: 900–1,600 m3 (tons) per day (330,000–580,000 m3 per year),

largest size: 4,500–8,000 m3 (tons) per day (1,650,000–2,900,000 m3 per year);

brine (25% concentrated industrial brine or calculated as dry salt and minerals):

small size: 20–42 tons of dense brine per day, i.e., 7,500–15,000 tons per year (equivalent to 5.2–10.5 tons of dry salt per day, or 1,900–3,800 tons per year),

medium size: 125–225 tons of dense brine per day, i.e., 45,000–82,000 tons per year (equivalent to 31–56 tons of dry salt per day, or 11,500–20,500 tons per year),

largest size: 630–1,120 tons of dense brine per day, i.e., 230,000–408,000 tons per year (equivalent to 157–280 tons of dry salt per day, or 57,000–102,000 tons per year).

Detailed Technical and Production Specifications:

Small size (local / island / coastal unit): Total height 200 m (rigid lower base 45 m), base diameter 100 m (area 7,850 m2), Venturi throat diameter 18 m. Continuous 24/7 operation supplies electricity for 5,000–8,000 households, gravity-fed fresh water without pumps, and valuable mineral brine (containing magnesium, potassium, bromine, and lithium).

Medium size (regional / industrial unit): Total height 450 m (rigid base 80 m), base diameter 220 m (area 38,000 m2), Venturi throat diameter 40 m. Powers a city of 40,000–65,000 inhabitants, provides water for municipal and agricultural irrigation, and supplies chemical plants with concentrated brine without discharging waste back into the sea.

Largest size (large-scale / strategic unit): Total height 850–1,000 m (rigid base 120 m, upper sleeve supported by a buoyancy balloon), base diameter 400–500 m (area 125,000–196,000 m2), Venturi throat diameter 65 m. Powers 180,000–280,000 inhabitants or a major industrial hub, eliminates coastal water deficits at zero external energy cost, and enables profitable extraction of critical raw materials (such as lithium and magnesium).

Salinity note: Brine and salt yields are calculated for standard ocean salinity (approx. 3.5%, or 35 kg of salt per 1 m3). In low-salinity seas such as the Baltic Sea (0.7–0.8%), electricity and fresh water output remain identical, while brine and salt volume is approx. 4.5 times lower.




Niemiecki (Deutsch)


2026-10-29

Anmeldenummer: P.457516 [WIPO ST 10/C PL457516]

Anmelder: Piotr Kołodyński, Mielno, Polen

Bezeichnung der Erfindung: Solar-Konvektions-Wind-Energie- und Entsalzungsturm.

Der Turm erzeugt extrem günstig und vollständig abfallfrei:

• Strom zu einem Preis von: ca. 0,012 – 0,021 €/kWh, d. h. 12 – 21 €/MWh (ca. 0,05 – 0,09 PLN/kWh / 50 – 90 PLN/MWh) (Wettbewerber bieten im Großhandel aus Offshore-Windparks oder konventionellen Kraftwerken Strom zu 0,09 – 0,20 €/kWh an, für Endverbraucher inklusive Netzentgelte über 0,23 – 0,28 €/kWh)

• Süßwasser, das dank der großen Höhe, in der es erzeugt wird, kostenlos über mehrere Dutzend Kilometer transportiert werden kann, zu einem Preis von: ca. 0,07 – 0,14 €/m³ (ca. 0,30 – 0,60 PLN/m³) (Wettbewerber verlangen: 0,80 – 2,30 €/m³ in industriellen Umkehrosmose- oder thermischen Entsalzungsanlagen mit aufwendigen Pumpvorgängen, und in Trinkwassernetzen 1,40 – 3,50 €/m³)

• Sole zu einem Preis von: ca. 1,15 – 3,50 €/m³ (ca. 5 – 15 PLN/m³) konzentrierter Lösung (Wettbewerber berechnen: 14 – 58 €/m³ je nach Konzentration und Verwendungszweck für Chemie, Industrie oder Balneologie; bei herkömmlichen Entsalzungsanlagen stellt sie zudem einen teuer zu entsorgenden und umweltschädlichen Abfall dar)

Der Turm gewährleistet dank einer Verengung im Mittelteil (die eine Venturi-Düse bildet) einen gesteigerten Wirkungsgrad bei der Stromerzeugung durch Nutzung der latenten Kondensationswärme von Wasserdampf (2260 kJ/kg) sowie der höheren Enthalpie und des Auftriebs feuchter Luft. Er fungiert gleichzeitig als Meerwasserentsalzungsanlage, Soleerzeuger und hydrostatischer Wasserturm, der eine Schwerkraftabgabe von reinem Süßwasser unter hohem hydrostatischem Druck ermöglicht.

Der Turm umfasst unter anderem:
• einen Auftriebsballon
• Seile, die den Ballon mit Elektromotoren verbinden, um die Ausrichtung des Auftriebsballons zu regulieren und ihn bei zu starkem Wind nach unten einzuholen
• eine untere Einlasshülle
• eine obere Auslasshülle, die am Ballon befestigt ist (kann aus Photovoltaikfolie gefertigt sein)
• einen Sammelring mit Rinne für das an der Innenfläche der oberen Hülle kondensierende Wasser, ausgestattet mit einem koaxial montierten Generator mit Rotor
• mindestens 3 innere Ringstützen, die gleichzeitig als Ableitungskanäle dienen, um das Wasser aus einer Höhe von mehreren Dutzend Metern gravitationsgetrieben (ohne Pumpen) über eine Distanz von mehreren Dutzend Kilometern zu transportieren
• mindestens 3 Bogenträger zur Abstützung der Hülle des Einlasstrichters
• eine solare Wanne/Plattform, befestigt an hydraulischen Stellzylindern (mindestens 2, vorzugsweise 4 – jeweils 2 auf jeder Seite) zur Höhenverstellung (die Wanne kann zyklisch angehoben werden, um die Temperatur des darauf gehaltenen Wassers zu erhöhen und so die Verdunstungsrate zu steigern) und zur Neigungswinkelregulierung (zur Erleichterung des Soleabflusses)
• einen rohrförmigen Soleablauf
• einen Vibrator zur Förderung des Soleabflusses und zum Abschütteln von Verunreinigungen von der Wanne

Die Türme werden in unmittelbarer Ufernähe, in natürlichen oder künstlichen Buchten sowie Überschwemmungsgebieten mit ständigem Wasserzufluss errichtet.
Um den Turm herum kann eine doppelte Palisade angeordnet werden: eine äußere zum Schutz vor Wellengang und eine innere, die teilweise vor Wind schützt, ausgestattet mit Schutzschleusentoren.

Die maximalen sicheren Abmessungen des Turms betragen: Gesamthöhe von 150 m bis 500 m (in großindustriellen Anlagen bis zu 800 – 1000 m), bei einer Höhe des starren Unterteils bis zur Venturi-Kehle von 40 – 120 m (was einen hydrostatischen Wassersäulendruck von ca. 4 – 12 bar ergibt), einem Basisdurchmesser von 80 – 300 m sowie einem Verengungsdurchmesser in der Kehle von 15 – 60 m. Die Bauzeit des Turms beträgt: 3 bis 6 Monate (dank modularer Vorfertigung, Ersatz von schwerem Beton durch eine leichte Skelett-Membran-Konstruktion sowie schneller Montage aus der Luft mithilfe von Luftschiffen mit Photovoltaikhülle zur Speisung ihrer elektrischen Antriebsmotoren).

Die Baukosten belaufen sich auf: 3,5 bis 10,5 Mio. Euro (ca. 15 bis 45 Mio. PLN) für eine vollskalige Industrieanlage (was lediglich 10 – 20 % der Kosten eines traditionellen Stahlbeton-Aufwindkraftwerks oder eines Offshore-Windparks kombiniert mit einer klassischen Entsalzungsanlage vergleichbarer Leistung entspricht).

Die Lebensdauer der oberen und unteren Hülle beträgt: 15 – 25 Jahre für die flexible obere Membran (geschützt vor Sturmschäden durch Herunterziehen auf den starren unteren Kegel) sowie 25 – 35 Jahre für die auf Bogenträgern gelagerte segmentierte untere Membran (mit kostengünstiger und schneller Austauschbarkeit einzelner Segmentbahnen in Montageschlitzen).
Die Lebensdauer der übrigen Konstruktionselemente beträgt: 50 – 80 Jahre für den starren hydrotechnischen Unterbau, Fundamente, die Sammelrinne und rohrförmige Trägerelemente aus säurebeständigem Edelstahl oder meerwasserresistenten Verbundwerkstoffen (bei standardmäßiger Wartung beweglicher Komponenten wie Generator mit Rotor, Seilwindenmotoren und Hydraulikzylindern alle 15 – 20 Jahre).


Produktionsleistung des Solar-Konvektions-Wind-Energie- und Entsalzungsturms (Patentanmeldung P.457516)

Der Turm produziert je nach seiner Größe (klein: Höhe 200 m und Basisdurchmesser 100 m; mittel: Höhe 450 m und Basisdurchmesser 220 m; am größten: Höhe 850–1.000 m und Basisdurchmesser 400–500 m):

Strom:

kleine Baugröße (Leistung 1,5–2,5 MW): 30–50 MWh pro Tag (11.000–18.000 MWh pro Jahr),

mittlere Baugröße (Leistung 12–18 MW): 240–380 MWh pro Tag (88.000–138.000 MWh pro Jahr),

größte Baugröße (Leistung 50–75 MW): 1.000–1.600 MWh pro Tag (365.000–580.000 MWh pro Jahr);

Wasser (reines Süßwasser aus Kondensation):

kleine Baugröße: 150–300 m3 (Tonnen) pro Tag (55.000–110.000 m3 pro Jahr),

mittlere Baugröße: 900–1.600 m3 (Tonnen) pro Tag (330.000–580.000 m3 pro Jahr),

größte Baugröße: 4.500–8.000 m3 (Tonnen) pro Tag (1.650.000–2.900.000 m3 pro Jahr);

Sole (25 % konzentrierte Industriesole oder umgerechnet in Trockensalz und Mineralien):

kleine Baugröße: 20–42 Tonnen dichte Sole pro Tag, d. h. 7.500–15.000 Tonnen pro Jahr (entspricht 5,2–10,5 Tonnen Trockensalz pro Tag bzw. 1.900–3.800 Tonnen pro Jahr),

mittlere Baugröße: 125–225 Tonnen dichte Sole pro Tag, d. h. 45.000–82.000 Tonnen pro Jahr (entspricht 31–56 Tonnen Trockensalz pro Tag bzw. 11.500–20.500 Tonnen pro Jahr),

größte Baugröße: 630–1.120 Tonnen dichte Sole pro Tag, d. h. 230.000–408.000 Tonnen pro Jahr (entspricht 157–280 Tonnen Trockensalz pro Tag bzw. 57.000–102.000 Tonnen pro Jahr).

Detaillierte technische und produktionsbezogene Spezifikation:

Kleine Baugröße (lokale / Insel- / Küsteneinheit): Gesamthöhe 200 m (starre Basis 45 m), Basisdurchmesser 100 m (Fläche 7.850 m2), Venturi-Kehlungsdurchmesser 18 m. Der 24/7-Dauerbetrieb versorgt 5.000–8.000 Haushalte mit Strom, liefert druckgeführtes Süßwasser über die Schwerkraft ohne Pumpen sowie wertvolle Mineralsole (Magnesium, Kalium, Brom, Lithium).

Mittlere Baugröße (regionale / industrielle Einheit): Gesamthöhe 450 m (starre Basis 80 m), Basisdurchmesser 220 m (Fläche 38.000 m2), Venturi-Kehlungsdurchmesser 40 m. Deckt den Strombedarf einer Stadt mit 40.000–65.000 Einwohnern, liefert Wasser für Kommunen und Landwirtschaft und versorgt Chemieanlagen mit konzentrierter Sole ohne schädliche Rückleitung ins Meer.

Größte Baugröße (großtechnische / strategische Einheit): Gesamthöhe 850–1.000 m (starre Basis 120 m, oberer Schlauch durch Auftriebsballon gehalten), Basisdurchmesser 400–500 m (Fläche 125.000–196.000 m2), Venturi-Kehlungsdurchmesser 65 m. Versorgt 180.000–280.000 Einwohner oder ein großes Industriecluster, beseitigt Trinkwasserdefizite ohne externe Energiekosten und ermöglicht die rentable Gewinnung kritischer Rohstoffe (wie Lithium und Magnesium).

Hinweis zum Salzgehalt: Die Sole- und Salzmengen gelten für Standard-Ozeanwasser (ca. 3,5 % Salzgehalt bzw. 35 kg Salz pro 1 m3). In der Ostsee (0,7–0,8 % Salzgehalt) bleibt die Strom- und Süßwasserproduktion gleich, während die Sole- und Salzmenge etwa 4,5-mal geringer ausfällt.



Francuski (Français)


2026-10-29

Numéro de dépôt : P.457516 [WIPO ST 10/C PL457516]

Demandeur : Piotr Kołodyński, Mielno, Pologne

Titre de l'invention : Tour énergétique et de dessalement solaire-convective-éolienne.

La tour produit à un coût extrêmement bas et sans aucun déchet :

• de l'électricité au prix de : env. 0,012 – 0,021 €/kWh, soit 12 – 21 €/MWh (env. 0,05 – 0,09 PLN/kWh / 50 – 90 PLN/MWh) (la concurrence propose : 0,09 – 0,20 €/kWh sur le marché de gros des parcs éoliens en mer ou des centrales conventionnelles, et plus de 0,23 – 0,28 €/kWh pour les consommateurs finaux avec les coûts de réseau)

• de l'eau douce, acheminée gratuitement sur plusieurs dizaines de kilomètres grâce à la grande hauteur à laquelle elle est produite, au prix de : env. 0,07 – 0,14 €/m³ (env. 0,30 – 0,60 PLN/m³) (la concurrence propose : 0,80 – 2,30 €/m³ dans les usines de dessalement thermique ou à osmose inverse nécessitant un pompage coûteux, et 1,40 – 3,50 €/m³ dans les réseaux de distribution d'eau potable)

• de la saumure au prix de : env. 1,15 – 3,50 €/m³ (env. 5 – 15 PLN/m³) de solution concentrée (la concurrence propose : 14 – 58 €/m³ selon la concentration et les applications chimiques, industrielles ou balnéologiques, sachant que dans les usines de dessalement classiques, elle constitue un déchet polluant très coûteux à retraiter)

La tour, grâce à un rétrécissement dans sa partie médiane (formant un col de Venturi), assure une efficacité accrue de production d'électricité grâce à l'exploitation de la chaleur latente de condensation de la vapeur d'eau (2260 kJ/kg) ainsi qu'à l'enthalpie et à la poussée aérostatique accrues de l'air humide, fonctionnant simultanément comme usine de dessalement, unité de production de saumure et château d'eau hydrostatique assurant la distribution gravitaire d'eau douce sous haute pression hydrostatique.

La tour comprendra notamment :
• un ballon aérostatique porteur
• des câbles reliant le ballon à des moteurs électriques pour ajuster la position du ballon et le descendre en cas de vent trop fort
• un manchon d'admission inférieur
• un manchon d'évacuation supérieur fixé au ballon (pouvant être réalisé en film photovoltaïque)
• un anneau collecteur avec goulotte pour l'eau condensée sur la paroi interne du manchon supérieur, doté d'un générateur coaxial avec rotor
• au moins 3 piliers internes supportant l'anneau, faisant également office de conduites d'évacuation gravitaire (sans pompes) de l'eau depuis plusieurs dizaines de mètres de hauteur sur une distance de plusieurs dizaines de kilomètres
• au moins 3 supports en arc soutenant la membrane du manchon d'admission
• un bassin/plateau solaire fixé à des vérins hydrauliques (au moins 2, idéalement 4 – soit 2 de chaque côté) pour ajuster la hauteur (le plateau peut être élevé périodiquement pour accroître la température de l'eau retenue et accélérer l'évaporation) et l'angle d'inclinaison (facilitant l'écoulement de la saumure)
• une conduite d'évacuation de la saumure
• un vibreur facilitant l'écoulement de la saumure et délogeant les dépôts/impuretés du plateau

Les tours seront construites à proximité immédiate des côtes, dans des baies naturelles ou artificielles et des lagunes alimentées en eau continue.
Une double palissade peut être installée autour de la tour : la paroi extérieure protégeant contre les vagues et la paroi intérieure coupant partiellement le vent, équipée de portes de sécurité.

Les dimensions maximales sécurisées de la tour sont : hauteur totale de 150 m à 500 m (jusqu'à 800 – 1000 m pour les installations industrielles de grande envergure), avec une base rigide jusqu'au col de Venturi de 40 – 120 m (générant une pression hydrostatique de 4 – 12 bars), un diamètre de base de 80 – 300 m et un diamètre d'étranglement de 15 – 60 m. Le temps de construction sera de : 3 à 6 mois (grâce à la préfabrication modulaire, au remplacement du béton lourd par une structure légère toile-armature et à la possibilité de montage aérien rapide par dirigeables à enveloppe photovoltaïque alimentant leurs moteurs de propulsion électriques).

Le coût de construction de la tour sera de : 3,5 à 10,5 millions d'euros (env. 15 à 45 millions de PLN) pour une unité industrielle complète (soit seulement 10 – 20 % du coût de construction d'une tour solaire classique en béton armé ou d'un parc éolien offshore couplé à une usine de dessalement conventionnelle de taille similaire).

La durabilité des membranes supérieure et inférieure sera de : 15 – 25 ans pour la membrane supérieure souple (protégée des tempêtes par rétractation sur le cône rigide inférieur) et de 25 – 35 ans pour la membrane inférieure segmentée reposant sur des arcs porteurs (avec remplacement aisé et rapide des bandes segmentées dans des fentes de montage).
La durabilité des autres éléments structurels sera de : 50 – 80 ans pour le soubassement hydrotechnique rigide, les fondations sous-marines, l'anneau collecteur et les supports tubulaires en acier inoxydable résistant aux acides ou en matériaux composites marins (avec entretien standard des ensembles mobiles tels que génératrice, treuils et vérins tous les 15 – 20 ans).


Capacité de production de la tour énergétique et de dessalement solaire-convection-éolienne (Demande de brevet P.457516)

La tour, selon sa taille (petite : hauteur 200 m et diamètre de base 100 m ; moyenne : hauteur 450 m et diamètre de base 220 m ; la plus grande : hauteur 850–1 000 m et diamètre de base 400–500 m), produira :

électricité :

petite taille (puissance 1,5–2,5 MW) : 30–50 MWh par jour (11 000–18 000 MWh par an),

taille moyenne (puissance 12–18 MW) : 240–380 MWh par jour (88 000–138 000 MWh par an),

la plus grande taille (puissance 50–75 MW) : 1 000–1 600 MWh par jour (365 000–580 000 MWh par an) ;

eau (eau douce pure issue de la condensation) :

petite taille : 150–300 m3 (tonnes) par jour (55 000–110 000 m3 par an),

taille moyenne : 900–1 600 m3 (tonnes) par jour (330 000–580 000 m3 par an),

la plus grande taille : 4 500–8 000 m3 (tonnes) par jour (1 650 000–2 900 000 m3 par an) ;

saumure (saumure industrielle concentrée à 25 % ou convertie en sel sec et minéraux) :

petite taille : 20–42 tonnes de saumure dense par jour, soit 7 500–15 000 tonnes par an (équivalent à 5,2–10,5 tonnes de sel sec par jour, ou 1 900–3 800 tonnes par an),

taille moyenne : 125–225 tonnes de saumure dense par jour, soit 45 000–82 000 tonnes par an (équivalent à 31–56 tonnes de sel sec par jour, ou 11 500–20 500 tonnes par an),

la plus grande taille : 630–1 120 tonnes de saumure dense par jour, soit 230 000–408 000 tonnes par an (équivalent à 157–280 tonnes de sel sec par jour, ou 57 000–102 000 tonnes par an).

Spécifications techniques et de production détaillées :

Petite taille (unité locale / insulaire / côtière) : Hauteur totale 200 m (base rigide 45 m), diamètre de base 100 m (surface 7 850 m2), diamètre du col de Venturi 18 m. Le fonctionnement continu 24h/24 alimente 5 000 à 8 000 foyers en électricité, fournit de l'eau douce par gravité sans pompes et produit une saumure riche en minéraux (magnésium, potassium, brome, lithium).

Taille moyenne (unité régionale / industrielle) : Hauteur totale 450 m (base rigide 80 m), diamètre de base 220 m (surface 38 000 m2), diamètre du col de Venturi 40 m. Alimente une ville de 40 000 à 65 000 habitants, assure l'irrigation agricole et fournit aux usines chimiques une matière première gratuite sans rejet polluant en mer.

La plus grande taille (unité à grande échelle / stratégique) : Hauteur totale 850–1 000 m (base rigide 120 m, gaine supérieure maintenue par un ballon de flottabilité), diamètre de base 400–500 m (surface 125 000–196 000 m2), diamètre du col de Venturi 65 m. Alimente 180 000 à 280 000 habitants ou un pôle industriel, résout les pénuries d'eau sans coût énergétique externe et permet l'extraction rentable de métaux critiques (lithium, magnésium).

Note sur la salinité : Calculé pour une salinité océanique standard (environ 3,5 %, soit 35 kg de sel par m3). Pour la mer Baltique (0,7–0,8 %), la production d'électricité et d'eau douce reste identique, tandis que la quantité de saumure et de sel est environ 4,5 fois inférieure.




Polski

2026-10-29
Zgłoszenie oznaczono numerem: P.457516 [WIPO ST 10/C PL457516]
Zgłaszający: Piotr Kołodyński, Mielno, Polska
Tytuł wynalazku: Słoneczno-konwekcyjno-wiatrowa wieża energetyczno-odsalająca.

Wieża wytwarza niezwykle tanio i całkowicie bezodpadowo:

• prąd w cenie: ok. 0,05 – 0,09 zł/kWh, czyli 50 – 90 zł/MWh (konkurencja oferuje w cenie: 0,40 – 0,85 zł/kWh w hurcie z morskich farm wiatrowych lub elektrowni konwencjonalnych, a dla odbiorców końcowych z kosztami przesyłu ponad 1,00 – 1,20 zł/kWh)

• słodką wodę, transportowaną za darmo dzięki dużej wysokości na której jest wytwarzana na odległość kilkudziesięciu kilometrów, w cenie: ok. 0,30 – 0,60 zł/m³ (konkurencja oferuje w cenie: 3,50 – 10,00 zł/m³ w przemysłowych odsalarniach odwróconej osmozy lub termicznych wymagających kosztownego pompowania, a w sieciach wodociągowych 6,00 – 15,00 zł/m³)

• solankę w cenie: ok. 5 – 15 zł/m³ zatężonego roztworu (konkurencja oferuje w cenie: 60 – 250 zł/m³ w zależności od stężenia i przeznaczenia chemicznego, przemysłowego lub balneologicznego, przy czym w tradycyjnych odsalarniach stanowi ona kosztowny w utylizacji odpad skażający środowisko)


Wieża, dzięki przewężeniu w części środkowej (tworzącym gardziel Venturiego), zapewnia zwiększoną sprawność wytwarzania energii elektrycznej dzięki wykorzystaniu ciepła utajonego kondensacji pary wodnej (2260 kJ/kg) oraz wyższej entalpii i wyporności wilgotnego powietrza, działającej jednocześnie jako odsalarnia, wytwornica solanki i hydrostatyczna wieża ciśnień zapewniająca grawitacyjny odbiór czystej wody słodkiej pod wysokim ciśnieniem hydrostatycznym.


Wieża będzie posiadać m.in.:
• balon wypornościowy
• liny łączące balon z silnikami elektrycznymi do regulacji ustawienia balonu wypornościowego oraz ściągania go na dół w razie zbyt silnego wiatru
• rękaw dolny wlotowy
• rękaw górny wylotowy przytwierdzony do balonu (może być wykonany z fotowoltaicznej folii)
• pierścień z korytem dla skraplającej się wody z wewnętrznej powierzchni rękawa górnego oraz mający współosiowo zamontowaną prądnicę z wirnikiem
• co najmniej 3 wewnętrzne wsporniki pierścienia stanowiące jednocześnie kanały odprowadzające z wysokości kilkudziesięciu metrów grawitacyjnie (czyli bez pomp) z jego koryta wodę na odległość kilkudziesięciu kilometrów
• co najmniej 3 wsporniki łukowe podpierające powłokę rękawa wlotowego
• solarną tacę przytwierdzoną do hydraulicznych siłowników (co najmniej 2, ale najlepiej 4 – po 2 z każdej strony) służących do regulowania wysokości (taca może być cyklicznie unoszona, aby zwiększyć temperaturę uwięzionej na niej wody, co zwiększy tempo parowania wody) i kąta usytuowania tacy (co ułatwi odpływ solanki)
• rurowy odpływ solanki
• wibrator ułatwiający spływ solanki oraz służący do strząsania zanieczyszczeń z płyty


Wieże będą budowane w bliskiej odległości od brzegu, w naturalnych, sztucznych zatokach, zalewiskach z dopływem wody.
Wokół wieży może być osadzona podwójna palisada, zewnętrzna chroniąca przed falami, a wewnętrzna, częściowo, przed wiatrem, z wrotami ochronnymi.

Maksymalne bezpieczne rozmiary wieży wynoszą: wysokość całkowita od 150 m do 500 m (w układach wielkoskalowych do 800 – 1000 m), przy wysokości sztywnej części dolnej do gardzieli Venturiego 40 – 120 m (co daje ciśnienie hydrostatyczne słupa wody rzędu 4 – 12 barów), średnicy podstawy 80 – 300 m oraz średnicy przewężenia w gardzieli 15 – 60 m. Czas budowy wieży wyniesie: od 3 do 6 miesięcy (dzięki prefabrykacji modułowej, zastąpieniu ciężkiego betonu konstrukcją szkieletowo-powłokową oraz możliwości szybkiego montażu z powietrza przy użyciu sterowców z powłoką fotowoltaiczną zasilającą ich elektryczne silniki napędowe).

Koszt budowy wieży wyniesie: od 15 do 45 mln zł dla pełnoskalowej jednostki przemysłowej (czyli zaledwie 10 – 20% kosztu wzniesienia tradycyjnej żelbetowej wieży słonecznej lub morskiej farmy wiatrowej połączonej z klasyczną odsalarnią o porównywalnych parametrach).

Trwałość powłoki górnej i dolnej wyniesie: 15 – 25 lat dla elastycznej powłoki górnej (chronionej przed niszczącym działaniem sztormów poprzez jej ściąganie na sztywny stożek dolny) oraz 25 – 35 lat dla spoczywającej na wspornikach łukowych segmentowej powłoki dolnej (z możliwością taniej i szybkiej wymiany pojedynczych pasów segmentowych w szczelinach montażowych).
Trwałość pozostałych elementów konstrukcji wyniesie: 50 – 80 lat dla sztywnej podbudowy hydrotechnicznej, fundamentów dennych, koryta pierścieniowego i wsporników rurowych wykonanych ze stali kwasoodpornej lub kompozytów odpornych na wodę morską (przy standardowym serwisowaniu podzespołów ruchomych, takich jak prądnica z wirnikiem, silniki bębnów i siłowniki, co 15 – 20 lat).


Wieża, zależnie od jej wielkości (mała: wysokość 200 m i średnica podstawy 100 m; średnia: wysokość 450 m i średnica podstawy 220 m; największa: wysokość 850–1 000 m i średnica podstawy 400–500 m), wyprodukuje:

• prądu:
o rozmiar mały (moc 1,5–2,5 MW): 30–50 MWh na dobę (11 000–18 000 MWh rocznie),
o rozmiar średni (moc 12–18 MW): 240–380 MWh na dobę (88 000–138 000 MWh rocznie),
o rozmiar największy (moc 50–75 MW): 1 000–1 600 MWh na dobę (365 000–580 000 MWh rocznie);

• wody (czystej wody słodkiej ze skraplania):
o rozmiar mały: 150–300 m3 (ton) na dobę (55 000–110 000 m3 rocznie),
o rozmiar średni: 900–1 600 m3 (ton) na dobę (330 000–580 000 m3 rocznie),
o rozmiar największy: 4 500–8 000 m3 (ton) na dobę (1 650 000–2 900 000 m3 rocznie);

• solanki (zagęszczonej solanki przemysłowej 25% lub w przeliczeniu na suchą sól i minerały):
o rozmiar mały: 20–42 ton gęstej solanki na dobę, czyli 7 500–15 000 ton rocznie (co odpowiada 5,2–10,5 tony suchej soli na dobę, czyli 1 900–3 800 ton rocznie),
o rozmiar średni: 125–225 ton gęstej solanki na dobę, czyli 45 000–82 000 ton rocznie (co odpowiada 31–56 tonom suchej soli na dobę, czyli 11 500–20 500 ton rocznie),
o rozmiar największy: 630–1 120 ton gęstej solanki na dobę, czyli 230 000–408 000 ton rocznie (co odpowiada 157–280 tonom suchej soli na dobę, czyli 57 000–102 000 ton rocznie).

Szczegółowa specyfikacja techniczno-produkcyjna dla poszczególnych rozmiarów:

1. Rozmiar mały (jednostka lokalna / wyspowa / przybrzeżna)
• Wymiary konstrukcyjne: wysokość całkowita z elastycznym rękawem 200 m (sztywna baza dolna 45 m), średnica podstawy i tacy solarnej 100 m (powierzchnia podstawy około 7 850 m2), średnica przewężenia w gardzieli Venturiego 18 m.
• Produkcja prądu: 30–50 MWh na dobę (11–18 GWh rocznie). Zabezpiecza całkowite zapotrzebowanie na energię elektryczną dla 5 000–8 000 gospodarstw domowych. Dzięki akumulacji ciepła w wodzie na tacy solarnej oraz wykorzystaniu wiatru wieża pracuje w trybie ciągłym (24 godziny na dobę).
• Produkcja czystej wody: 150–300 m3 na dobę (55 000–110 000 m3 rocznie). Woda skrapla się w wyższych, chłodniejszych partiach wieży i spływa grawitacyjnie rurami konstrukcyjnymi pod ciśnieniem, bez konieczności używania pomp.
• Produkcja solanki: 20–42 ton na dobę (7 500–15 000 ton rocznie) nasyconej solanki 25% odbieranej grawitacyjnie z opuszczanej tacy solarnej. W przypadku całkowitego odparowania daje to 1 900–3 800 ton suchej soli morskiej (wraz z cennymi związkami magnezu, potasu, bromu i litu) rocznie.

2. Rozmiar średni (jednostka regionalna / przemysłowa)
• Wymiary konstrukcyjne: wysokość całkowita 450 m (sztywna baza dolna 80 m), średnica podstawy i tacy solarnej 220 m (powierzchnia około 38 000 m2), średnica przewężenia w gardzieli Venturiego 40 m.
• Produkcja prądu: 240–380 MWh na dobę (88–138 GWh rocznie). Wydajność rośnie nieliniowo względem małej wieży, ponieważ przy wysokości 450 m występuje znacznie większa różnica ciśnień i temperatur oraz silniejszy wiatr na pułapie wylotowym, co potęguje efekt kominowy. Pokrywa zapotrzebowanie miasta liczącego 40 000–65 000 mieszkańców.
• Produkcja czystej wody: 900–1 600 m3 na dobę (330 000–580 000 m3 rocznie). Taka ilość pozwala na równoczesne zaopatrzenie ludności oraz całoroczne nawadnianie dużych kompleksów szklarniowych lub upraw rolniczych w regionach suchych.
• Produkcja solanki: 125–225 ton na dobę (45 000–82 000 ton rocznie) gęstej solanki 25% (lub 11 500–20 500 ton suchej soli i minerałów rocznie). Stanowi to gotowy, darmowy wsad surowcowy dla zakładów chemicznych (produkcja sody, chloru, wodorotlenku sodu) bez zrzutu szkodliwych stężeń z powrotem do morza.

3. Rozmiar największy (jednostka wielkoskalowa / strategiczna)
• Wymiary konstrukcyjne: wysokość całkowita 850–1 000 m (sztywna baza dolna 120 m, górny rękaw utrzymywany przez wielkogabarytowy balon wypornościowy), średnica podstawy i strefy parowania 400–500 m (powierzchnia 125 000–196 000 m2), średnica przewężenia w gardzieli Venturiego 65 m.
• Produkcja prądu: 1 000–1 600 MWh na dobę (365–580 GWh rocznie). Na wysokości około 1 000 m temperatura powietrza jest niższa o 6,5 do 9 stopni Celsjusza względem poziomu morza, a stałe, silne wiatry wywołują gigantyczne podciśnienie ssące u wylotu wieży. Jedna taka jednostka zasila miasto o wielkości 180 000–280 000 mieszkańców lub duży klaster przemysłowy.
• Produkcja czystej wody: 4 500–8 000 m3 na dobę (1,65–2,9 mln m3 rocznie). Rozwiązuje problem deficytu wody pitnej i przemysłowej dla całej aglomeracji przybrzeżnej przy zerowym koszcie energii zewnętrznej na odsalanie.
• Produkcja solanki: 630–1 120 ton na dobę (230 000–408 000 ton rocznie) gęstej solanki 25% (lub 57 000–102 000 ton suchej soli i minerałów rocznie). Przy tej skali odzysk pierwiastków krytycznych z solanki (takich jak lit do akumulatorów czy magnez) staje się wysoce dochodową gałęzią przemysłu wydobywczego bez konieczności budowy kopalń odkrywkowych.


Uwaga dla warunków Morza Bałtyckiego: Powyższe ilości solanki i soli wyliczono dla standardowych mórz i oceanów (zasolenie około 3,5%). W przypadku posadowienia wieży nad Bałtykiem (zasolenie około 0,7–0,8%) produkcja prądu i czystej wody pozostaje na tym samym poziomie (a parowanie zachodzi nawet nieco szybciej ze względu na niższą gęstość wody), natomiast ilość uzyskiwanej solanki i soli będzie około 4,5-krotnie mniejsza.

| IUP - G (Interaktywny Uniwersalny Program - Gemini) - Wolnyswiat.pl - Piotr Kołodyński


Moje patenty Meine Patente My patents
https://wolnyswiat.pl/forum/viewforum.php?f=9
Redaktor1966
Posty: 1316
Rejestracja: czw gru 30, 2010 9:46 am

Re: 01.05.2011 r. - Wprowadzenie racjonalnego ustroju

Post autor: Redaktor1966 »

Obrazek

Obrazek


Szanowni Państwo (to jest mój kilkunasty e-mail m.in. do Państwa od 2005 roku)

Logiczny > etyczny > prokonstruktywny > egzekwujący kompetencje, konstruktywną działalność, wymuszający osiąganie pozytywnych celów; wywołujący pozytywną lawinę: SYSTEM RACJONALNY, jako pozytywna alternatywa dla demokratycznej utopi; niekompetencji; zajmowania się szkodzeniem, niszczeniem, pogrążaniem; powiększaniem negatywnej lawiny!!!
Oraz moje, z dużym pozytywnym potencjałem dla Polskiej gospodarki, zgłoszenia w Urzędzie Patentowym.
Jak również mnóstwo innych konstruktywnych rozwiązań dla państwa, gospodarki, społeczeństwa.

Proszę o tym Polaków poinformować, to nagłaśniać, wprowadzać te rozwiązania, współrealizować ze mną osiąganie pozytywnych celów, a przynajmniej mnie wesprzeć, poprzeć; wywiązywać się ze swoich obowiązków, jako członek społeczeństwa, obywatel, patriota, poseł!

Z poważaniem,
Piotr Kołodyński - autor-redaktor: Wolnyswiat.pl

Obrazek
Redaktor1966
Posty: 1316
Rejestracja: czw gru 30, 2010 9:46 am

Re: 01.05.2011 r. - Wprowadzenie racjonalnego ustroju

Post autor: Redaktor1966 »

Całościowy koszt utrzymania polskiego parlamentu w 2027 roku
W projekcie ustawy budżetowej na 2027 rok na bezpośrednie funkcjonowanie obu izb parlamentu (Sejmu i Senatu) zaplanowano łącznie ponad 1,375 miliarda złotych (dokładnie około 1 375,25 mln zł).


Składają się na to następujące pozycje:
• Kancelaria Sejmu: 1 065 mln zł (1,065 mld zł), co oznacza skokowy wzrost wydatków o 181,67 mln zł, czyli aż o 20,6 procent w porównaniu z rokiem 2026 (pierwotne lipcowe zapotrzebowanie samej Kancelarii opiewało nawet na 1 073 mln zł). Kwota ta obejmuje waloryzację uposażeń poselskich (wzrost do 14 288 zł brutto miesięcznie) oraz diet parlamentarnych (do 4 465 zł brutto), zwiększenie ryczałtów na utrzymanie biur poselskich (do 25 750 zł miesięcznie na każde biuro, co daje wzrost o ponad 4,16 mln zł w skali roku), wyższe finansowanie klubów i kół parlamentarnych, utrzymanie Straży Marszałkowskiej oraz inwestycje budowlane (m.in. przebudowę budynków przy ul. Zagórnej oraz tworzenie Centrum Edukacji Parlamentarnej).
•
• Kancelaria Senatu: 310,25 mln zł, co stanowi wzrost o 51,68 mln zł, czyli o 20 procent rok do roku (obejmuje to uposażenia i diety 100 senatorów, funkcjonowanie biur senatorskich, administrację oraz środki przekazywane na zadania polonijne).
•
• Koszty pośrednie systemu parlamentarnego i partyjnego: Do bezpośrednich budżetów obu kancelarii należy doliczyć koszty nierozerwalnie związane z funkcjonowaniem ugrupowań parlamentarnych i samego procesu wyborczego, finansowane z innych części budżetu państwa. Są to przede wszystkim coroczne subwencje z budżetu państwa dla partii politycznych (wynoszące około 60–70 mln zł rocznie), koszty ochrony najważniejszych osób i obiektów ponoszone przez Służbę Ochrony Państwa (SOP), darmowe przejazdy środkami transportu publicznego i przeloty krajowe parlamentarzystów, a także wydatki Krajowego Biura Wyborczego na organizację zaplanowanych na jesień 2027 roku wyborów parlamentarnych oraz wypłatę dotacji podmiotowych (zwrotów za kampanię wyborczą dla komitetów). Po doliczeniu tych wydatków rzeczywisty, całościowy koszt utrzymania aparatu parlamentarno-partyjnego w 2027 roku przekroczy 1,5 miliarda złotych.
•
Źródło danych dotyczących budżetów kancelarii:https://skarbiec.biz/polityka/budzet-kr ... anstwowych | money.pl/polityka/podwyzki-dla-poslow-rekordowy-budzet-kancelarii-sejmu-7313026664581600a.html | 2026-07-30


Pełny, całościowy dług publiczny Polski na koniec 2027 roku
Aby podać prawdziwy, całościowy dług Polski, należy odróżnić zawężoną księgowość krajową od pełnego zadłużenia całego sektora finansów publicznych, które obejmuje również dług wyprowadzony poza budżet centralny:
• Pełny dług publiczny (według metodologii unijnej EDP – sektor instytucji rządowych i samorządowych): Na koniec 2027 roku wyniesie całościowo około 3,05 – 3,10 biliona złotych (3 100 miliardów złotych). Zgodnie z przyjętą we wrześniu 2026 roku „Strategią zarządzania długiem sektora finansów publicznych na lata 2027–2030” oraz uzasadnieniem do projektu budżetu, pełny dług osiągnie poziom od 69,3 procent do 70,6 procent PKB (w zależności od przyjętego wariantu wykorzystania limitów deficytu wynoszącego w samym budżecie centralnym 282,6 mld zł). Oznacza to wartość znacznie przekraczającą konstytucyjny limit 60 procent PKB.

• Oficjalny dług krajowy (Państwowy Dług Publiczny – PDP): Według krajowej definicji z ustawy o finansach publicznych wyniesie on na koniec 2027 roku około 2,46 – 2,50 biliona złotych, co stanowi od 54,8 procent (w optymistycznym wariancie wykonania) do 55,9 procent lub nawet 57,1 procent PKB (bez zastosowania ustawowych korekt pomniejszających).

• Dług ukryty poza budżetem centralnym: Różnica między długiem pełnym a długiem wykazywanym w budżecie krajowym sięgnie na koniec 2027 roku aż 600 miliardów złotych (13,6 procent PKB). Są to zobowiązania zaciągane przez fundusze celowe obsługiwane przez Bank Gospodarstwa Krajowego (m.in. Fundusz Wsparcia Sił Zbrojnych, Fundusz Przeciwdziałania COVID-19, Krajowy Fundusz Drogowy) oraz Polski Fundusz Rozwoju (PFR). Choć formalnie nie są one wliczane do krajowego progu ostrożnościowego, w całości obciążają państwo i podatników.

• Ukryte zobowiązania emerytalne: Należy dodatkowo pamiętać, że powyższe 3,1 biliona złotych to dług jawny (wyemitowane obligacje, bony i zaciągnięte kredyty). Nie obejmuje on tzw. długu ukrytego, czyli przyszłych zobowiązań emerytalnych Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wobec obywateli, które wielokrotnie przewyższają oficjalne zadłużenie obligacyjne.

Źródło danych dotyczących pełnego długu publicznego: rp.pl/budzet-i-podatki/art45186501-moody-s-ostrzega-polske-nie-obchodzcie-regul-fiskalnych | 2026-09-24 https://www.parkiet.com/gospodarka-kraj ... i-cieciami | 2026-09-09


Całościowe, pełne odsetki od długu Polski w 2027 roku (koszty obsługi zadłużenia)
Podobnie jak w przypadku samego długu, rząd w oficjalnych komunikatach podaje jedynie koszt obsługi części zadłużenia (długu Skarbu Państwa), pomijając odsetki od długu ukrytego w funduszach pozabudżetowych oraz długu samorządowego:
• Pełne, całościowe odsetki i koszty obsługi całego długu publicznego (EDP): W 2027 roku wyniosą łącznie około 135 – 145 miliardów złotych (około 3,1 – 3,3 procent PKB). Już w 2026 roku, przy budżetowych kosztach obsługi długu Skarbu Państwa na poziomie 90 mld zł, rzeczywisty koszt obsługi całego długu sektora instytucji rządowych i samorządowych (wraz z funduszami BGK, PFR i samorządami) wynosi 115 mld zł.

• Oficjalne koszty obsługi długu Skarbu Państwa (ujęte bezpośrednio w ustawie budżetowej): Na 2027 rok zostały zaplanowane w wysokości 107 miliardów złotych (co stanowi 2,43 procent PKB i oznacza wzrost o 17 mld zł w stosunku do 90 mld zł w 2026 roku).

• Odsetki od długu pozabudżetowego (BGK, PFR) oraz samorządowego: Ze względu na to, że dług poza budżetem wzrośnie w 2027 roku do blisko 600 mld zł, a obligacje emitowane przez BGK i PFR mają wyższą rentowność (są droższe w obsłudze) niż obligacje Skarbu Państwa, same odsetki i prowizje od zadłużenia pozabudżetowego oraz długu jednostek samorządu terytorialnego pochłoną w 2027 roku kolejne 28 – 38 miliardów złotych (wobec około 25 mld zł w 2026 roku).

Źródło danych dotyczących kosztów obsługi długu:https://www.gazetaprawna.pl/wiadomosci/ ... -2030.html | 2026-09-29 infor.pl/prawo/nowosci-prawne/7488158,az-115-mld-zl-na-same-odsetki-od-dlugu-tyle-wyda-rzad-w-2026-r-wiecej-niz-na-800-plus-13-i-14-emeryture-rente-wdowia-i-babciowe-razem-czy-panstwo-moze-zadluzac-sie-w-nieskonczonosc.html | 2026-10-27


Wnioski z perspektywy racjonalnego zarządzania państwem
Zestawienie tych trzech wartości pokazuje mechanizm funkcjonowania obecnego systemu polityczno-gospodarczego, w którym pozorna pogoń za wzrostem PKB jest napędzana gigantycznym zadłużaniem państwa. Aparat parlamentarny, którego bezpośrednie utrzymanie podrożało w ciągu jednego roku o 20 procent (do blisko 1,4 mld zł, a z kosztami okołoparlamentarnymi ponad 1,5 mld zł), podejmuje decyzje skutkujące narastaniem długu do poziomu 3,1 biliona złotych.

Najbardziej destrukcyjnym skutkiem tego procesu są same odsetki: około 135–145 miliardów złotych rocznie (z czego 107 mld zł przypada na sam Skarb Państwa) to pieniądze bezpowrotnie tracone z punktu widzenia społeczeństwa. Kwota ta przewyższa łączne roczne wpływy budżetu państwa z podatków dochodowych PIT i CIT lub całość wpływów z akcyzy.
Zamiast finansować trwałe, konstruktywne inwestycje – takie jak bezemisyjna energetyka nowej generacji, nowoczesna infrastruktura czy polskie innowacje techniczne i wzory użytkowe zdolne do generowania realnej wartości – gigantyczny wypracowany przez obywateli kapitał jest przekazywany instytucjom finansowym na pokrycie samych odsetek od wcześniej wygenerowanych długów. Pokazuje to bezpośrednio, jak konieczne jest odejście od zadłużania przyszłych pokoleń na rzecz racjonalnego, opartego na rzeczywistych efektach i rachunku logicznym zarządzania zasobami państwa.

| IUP - G (Interaktywny Uniwersalny Program - Gemini) - Wolnyswiat.pl - Piotr Kołodyński
Redaktor1966
Posty: 1316
Rejestracja: czw gru 30, 2010 9:46 am

Re: 01.05.2011 r. - Wprowadzenie racjonalnego ustroju

Post autor: Redaktor1966 »

Jeśli chodzi o te polityczne harce wokół Trybunału Konstytucyjnego itp., czy to kolejna strategia polityków będących akurat w opozycji jako temat przewodni kampanii wyborczej, aby ponownie, nie mając odpowiednich kompetencji, kwalifikacji, potencjału, konstruktywnego planu, bazując na emocjach nieświadomych tzw, wyborców, zajmując uwagę mediów, dorwać się sejmowego koryta?


Spory wokół Trybunału Konstytucyjnego i wymiaru sprawiedliwości w Polsce pełnią podwójną funkcję: są jednocześnie realnym konfliktem o kształt ustroju państwa oraz skutecznym narzędziem marketingu politycznego, wykorzystywanym przez różne obozy do mobilizacji elektoratu.

W debacie publicznej ścierają się dwa główne spojrzenia na to zjawisko:


Instrumentalne wykorzystanie sporu: Kwestie ustrojowe silnie polaryzują społeczeństwo i budzą emocje, co pozwala politykom (zarówno z opozycji, jak i z obozu rządzącego) zdominować przekaz medialny. Skupienie kampanii na ostrym konflikcie politycznym ułatwia konsolidację wyborców wokół hasła obrony demokracji lub suwerenności, często spychając na dalszy plan merytoryczne debaty o gospodarce, ochronie zdrowia czy konkretnych kompetencjach kandydatów.

Znaczenie ustrojowe i praktyczne: Z punktu widzenia prawa oraz instytucji państwowych spór o TK nie jest jedynie tematem zastępczym, ponieważ dotyczy legalności powoływania sędziów, stabilności orzeczeń wpływających na prawa obywateli, hierarchii źródeł prawa oraz relacji Polski z instytucjami Unii Europejskiej.

W praktyce obie te warstwy nakładają się na siebie – realny kryzys instytucjonalny dostarcza paliwa politycznego, które partie przekuwają w prosty, emocjonalny przekaz wyborczy.


Wykorzystywanie polaryzacji i silnych emocji w kampaniach wyborczych to celowa strategia inżynierii politycznej, oparta na mechanizmach psychologii społecznej. Zamiast rywalizować na złożone programy gospodarcze czy kompetencje, sztaby wyborcze dążą do przekształcenia wyborów w plebiscyt tożsamościowy, w którym stawką jest przetrwanie określonej wspólnoty lub systemu wartości.
Poniższy wykres porównujący poziom polaryzacji światopoglądowej w latach 2000–2021 pokazuje, jak w Polsce – podobnie jak w Stanach Zjednoczonych – podziały społeczne wyraźnie narastały na tle średniej dla Europy Zachodniej oraz Kanady.

Główne mechanizmy mobilizacji emocjonalnej

• Podział „my kontra oni” (polaryzacja afektywna): Partie budują tożsamość plemienną, przedstawiając własny obóz jako obrońców dobra, a rywali jako egzystencjalne zagrożenie dla państwa.
• Dominacja strachu i gniewu: Negatywne emocje wywołują szybkie, obronne reakcje poznawcze, co osłabia krytyczne myślenie i ułatwia zastąpienie debaty programowej prostymi hasłami.
• Głosowanie negatywne: Mobilizacja elektoratu strachem przed dojściem przeciwnika do władzy jest znacznie skuteczniejsza i prostsza niż przekonywanie do złożonych reform.
• Zarządzanie uwagą mediów (agenda-setting): Eksponowanie ostrych sporów światopoglądowych lub ustrojowych skupia uwagę odbiorców i spycha na margines trudne pytania o gospodarkę czy usługi publiczne.
• Syndrom oblężonej twierdzy: W atmosferze totalnego konfliktu wyborcy wybaczają własnym politykom brak kompetencji lub afery, traktując krytykę swojego obozu jako wspieranie wroga.
•
Dlaczego partie wybierają tę strategię
• Niski koszt i wysoka skuteczność: Opracowanie i wdrożenie reformy ochrony zdrowia czy systemu podatkowego wymaga wiedzy eksperckiej i niesie ryzyko błędów, podczas gdy wywołanie sporu symbolicznego daje natychmiastowy rozgłos.
• Cementowanie duopolu lub głównych bloków: Ostry konflikt zmusza mniejsze ugrupowania i niezdecydowanych wyborców do opowiedzenia się po jednej z głównych stron sporu, co utrudnia przebicie się nowym inicjatywom merytorycznym.
• Wsparcie algorytmów mediów społecznościowych: Platformy cyfrowe premiują treści wywołujące oburzenie i kontrowersje, dzięki czemu przekazy polaryzujące zyskują znacznie większe zasięgi organiczne niż spokojna analiza ekspercka.

W rezultacie polaryzacja tworzy samonapędzający się cykl: im bardziej wyborcy są podzieleni emocjonalnie, tym mniej opłaca się politykom prezentować umiarkowane, technokratyczne podejście do rządzenia.


Algorytmy mediów społecznościowych oraz tworzone przez nie bańki informacyjne wzmacniają polaryzację polityczną, ponieważ ich głównym celem biznesowym jest maksymalizacja czasu spędzanego przez użytkownika na platformie oraz jego zaangażowania, a nie prezentowanie obiektywnego i zróżnicowanego obrazu rzeczywistości. Systemy rekomendacyjne szybko uczą się, że najsilniejszym paliwem dla kliknięć, komentarzy i udostępnień są treści zgodne z naszymi dotychczasowymi poglądami lub wywołujące gwałtowny sprzeciw moralny.
Poniższy schemat pokazuje, jak kuratela algorytmiczna (Algorithmic curation) zamyka użytkownika (User) w pętli dodatniego sprzężenia zwrotnego (Positive feedback loop), przepuszczając informacje zgodne z jego przekonaniami (Consonant information) i odrzucając przekazy sprzeczne (Dissonant information).

Jak algorytmy projektują podziały

• Ekonomia uwagi i premiowanie oburzenia: Algorytmy promują posty, które generują natychmiastową reakcję. Treści pełne gniewu, strachu i moralnego oburzenia rozprzestrzeniają się w sieci znacznie szybciej niż wyważone analizy, co zachęca polityków i twórców do radykalizacji języka.
• Mikrotargetowanie i personalizacja: Każde zatrzymanie wzroku na ekranie, polubienie czy udostępnienie zasila profil behawioralny użytkownika. Na tej podstawie system dobiera kolejne materiały tak, aby utrzymać odbiorcę w strumieniu treści potwierdzających jego światopogląd.
• Radykalizacja przez autoodtwarzanie: Systemy rekomendacji wideo i powiązanych postów często przesuwają użytkownika od umiarkowanych komentarzy do coraz bardziej skrajnych materiałów, ponieważ treści ekstremalne skuteczniej zatrzymują uwagę przed ekranem.
•
Bańki filtrujące a komory echa
• Bańka filtrująca (filter bubble): Zjawisko technologiczne, w którym algorytm automatycznie odfiltrowuje informacje oraz punkty widzenia mogące wywołać u odbiorcy dyskomfort poznawczy, tworząc spersonalizowaną wersję rzeczywistości.
• Komora echa (echo chamber): Zjawisko społeczne, w którym użytkownik otacza się w sieci wyłącznie osobami i źródłami o identycznych poglądach (zjawisko homofilii). W zamkniętej grupie te same argumenty są stale powtarzane, co prowadzi do złudzenia, że dany pogląd jest jedynym słusznym i powszechnie podzielanym.
•
Psychologiczne skutki zamknięcia w bańce
• Wzmacnianie efektu potwierdzenia (confirmation bias): Ludzki mózg naturalnie poszukuje dowodów na słuszność własnych tez. Algorytmy automatyzują ten proces, dostarczając gotowych argumentów i eliminując konieczność konfrontacji z faktami przeczącymi przyjętej narracji.
• Zjawisko fałszywej polaryzacji i karykaturyzacja: Paradoksalnie, użytkownicy nie są całkowicie odcięci od drugiej strony sporu – algorytmy chętnie pokazują im wypowiedzi przeciwników politycznych, ale wybierają niemal wyłącznie te najbardziej skrajne, agresywne lub absurdalne. W efekcie wyborcy zaczynają postrzegać cały obóz rywali przez pryzmat najbardziej radykalnych jednostek.
• Erozja wspólnej bazy faktów: Gdy różne grupy społeczne otrzymują zupełnie inne zestawy wiadomości, tracą wspólną płaszczyznę do rozmowy. Spór przestaje dotyczyć interpretacji wydarzeń, a zaczyna dotyczyć tego, co w ogóle jest prawdą, co drastycznie obniża zaufanie do instytucji państwowych i procesów demokratycznych.


Farmy trolli, sieci botów oraz zorganizowane kampanie dezinformacyjne traktują algorytmy mediów społecznościowych jak dźwignię – wykorzystują ich zaprogramowaną podatność na nagłe skoki aktywności i skrajne emocje, aby sztucznie wprowadzać wybrane narracje do głównego nurtu debaty wyborczej. Zamiast przekonywać każdego wyborcę z osobna, manipulują systemami rekomendacyjnymi tak, aby to sama platforma zaczęła bezpłatnie promować ich przekaz.

Różnica ról: ludzie, automaty i sztuczna inteligencja

• Farmy trolli: Zorganizowane zespoły opłacanych pracowników, którzy działają pod fałszywymi tożsamościami (sockpuppets). Ich zadaniem jest tworzenie przekonywających, dostosowanych kulturowo narracji, prowokowanie kłótni pod postami polityków lub mediów oraz reagowanie na bieżące wydarzenia polityczne.
• Farmy botów (botnety): Sieci tysięcy zautomatyzowanych kont zarządzanych przez oprogramowanie (często rejestrowanych masowo przy użyciu tzw. farm kart SIM). Boty odpowiadają za skalę – w ciągu kilku sekund potrafią wygenerować tysiące polubień, udostępnień i komentarzy.
• Współpraca hybrydowa i generatywna AI: Tradycyjnie trolle tworzyły treść („iskrę”), a boty ją nagłaśniały („paliwo”). Rozwój dużych modeli językowych (LLM) oraz narzędzi generujących obrazy i wideo (deepfake) zatarł tę granicę – współczesne boty potrafią samodzielnie prowadzić wielowątkowe, naturalnie brzmiące dyskusje w komentarzach oraz generować fałszywe materiały dowodowe.

Techniki hakowania algorytmów podczas kampanii
• Eksploatacja „prędkości zaangażowania” (engagement velocity): Algorytmy platform (takich jak X, Facebook, TikTok czy YouTube) oceniają atrakcyjność posta na podstawie tego, jak szybko po publikacji zbiera on pierwsze interakcje. Skoordynowana sieć botów uderza w post w ciągu pierwszych minut po jego zamieszczeniu, sztucznie windując wskaźniki. Algorytm interpretuje ten nagły skok jako sygnał, że treść jest niezwykle ważna, i zaczyna wyświetlać ją milionom prawdziwych użytkowników w zakładkach „Dla Ciebie” lub „Trendy”.
• Astroturfing i społeczny dowód słuszności: Poprzez masowe powielanie tych samych haseł lub komentarzy pod profilami kandydatów i redakcji, sieci kont tworzą iluzję masowego, oddolnego poparcia lub powszechnego oburzenia. Prawdziwi wyborcy, widząc setki wpisów o podobnym wydźwięku, ulegają efektowi konformizmu i zaczynają postrzegać sztucznie wykreowany margines jako dominującą opinię większości.
• Przejmowanie hashtagów (hashtag hijacking) i zagłuszanie: Podczas debat wyborczych lub kryzysów politycznych boty masowo publikują posty z oficjalnymi hashtagami przeciwników politycznych lub ruchów społecznych, zalewając je spamem, teoriami spiskowymi lub pornografią, co paraliżuje komunikację drugiej strony i obniża widoczność autentycznych wpisów.
• Pranie informacji (information laundering): Aby ominąć filtry antyspamowe i zyskać wiarygodność, kampanie dezinformacyjne wprowadzają fałszywe narracje na anonimowych forach lub niszowych portalach, następnie za pomocą botów podrzucają je w komentarzach pod profilami znanych komentatorów, influencerów i polityków. Gdy prawdziwa osoba publiczna poda informację dalej (często pod wpływem emocji, bez weryfikacji), algorytm traktuje ją już jako pełnoprawny, autentyczny temat polityczny.

Strategiczne cele w okresie wyborczym
• Zniechęcanie do głosowania i cynizm: Celem wielu operacji nie jest przekonanie wyborcy do konkretnego kandydata, lecz wywołanie poczucia informacyjnego chaosu i przekonania, że „wszyscy kłamią”, a sam proces wyborczy jest zmanipulowany. Obniża to frekwencję wśród umiarkowanego elektoratu.
• Podsycanie obu stron sporu: Zewnętrzne kampanie wpływu (np. prowadzone przez obce służby) często wspierają jednocześnie skrajne skrzydła po obu stronach barykady politycznej. Ich celem jest maksymalne zaostrzenie polaryzacji, osłabienie spójności społecznej i paraliż instytucji państwa po wyborach.
• Ataki „ostatniej prostej” (last-minute fake news): Tuż przed ciszą wyborczą lub w dniu głosowania wypuszczane są sfabrykowane nagrania (deepfake), fałszywe zrzuty ekranu lub nieprawdziwe informacje o rzekomych skandalach czy zmianach procedur głosowania. Dzięki algorytmom promującym sensację kłamstwo obiega sieć w kilka godzin, zanim instytucje państwowe, sztaby czy organizacje fact-checkingowe zdążą opublikować sprostowanie.


Rozpoznanie zautomatyzowanych kont w mediach społecznościowych staje się coraz trudniejsze, ponieważ współczesne kampanie dezinformacyjne łączą tradycyjne sieci botów z narzędziami generatywnej sztucznej inteligencji. Zrozumienie sygnałów zdradzających sztuczne konta oraz mechanizmów działania technologii deepfake pozwala skuteczniej filtrować przekazy wyborcze.

Sygnały zdradzające bota lub konto z farmy trolli

• Syntetyczne lub kradzione zdjęcia: Awatary wygenerowane przez AI (idealnie symetryczne twarze, rozmyte tło, zniekształcone detale uszu czy okularów) albo fotografie pobrane z banków zdjęć.
• Schematyczne nazwy kont: Identyfikatory z losowym ciągiem cyfr na końcu (np. @JanKowalski8492013) lub konta zmieniające nazwę wyświetlaną przy zachowaniu starego adresu profilu.
• Brak autentycznej historii: Profile utworzone tuż przed kampanią lub uśpione przez lata, które nagle publikują wyłącznie treści polityczne, bez śladów życia prywatnego.
• Nieludzka częstotliwość aktywności: Publikowanie setek wpisów dziennie, komentowanie w ciągu kilku sekund od pojawienia się posta oraz całodobowa aktywność bez przerwy na sen.
• Powielanie przekazu (kopiuj-wklej): Identyczne lub minimalnie zmienione sformułowania, memy i linki pojawiające się równocześnie na dziesiątkach pozornie niezależnych profili.
• Kalki językowe: Nienaturalna składnia wynikająca z automatycznego tłumaczenia z innego języka lub błędy zdradzające brak znajomości lokalnych realiów kulturowych.
•
Jak generatywna AI i deepfake zmieniają kampanie wyborcze
• Klonowanie głosu (audio deepfake): Najtrudniejsza do wykrycia metoda – krótka próbka głosu polityka wystarcza, by wygenerować fałszywe „taśmy” z rzekomych zakulisowych rozmów.
• Sfabrykowane wideo i obrazy: Fotorealistyczne nagrania pokazujące kandydatów w kompromitujących sytuacjach lub obrazy dokumentujące nieistniejące zamieszki, kryzysy i skandale.
• Konwersacyjne boty oparte na LLM: Zaawansowane modele językowe pozwalają jednemu operatorowi prowadzić tysiące naturalnie brzmiących, wielowątkowych sporów w komentarzach.
• Masowa hiperpersonalizacja: AI generuje tysiące wariantów reklam politycznych, automatycznie dopasowując język i wizualia do lęków oraz profilu psychologicznego odbiorcy.
• Dywidenda kłamcy (liar's dividend): Powszechność deepfake'ów pozwala politykom przyłapanym na prawdziwych nagraniach i aferach wypierać się winy pod pretekstem manipulacji AI.
• Asymetria czasu weryfikacji: Stworzenie fałszywego nagrania tuż przed ciszą wyborczą zajmuje minuty, podczas gdy jego obalenie przez ekspertów trwa dłużej niż samo głosowanie.
•
Połączenie zautomatyzowanej dystrybucji z generatywną sztuczną inteligencją drastycznie obniżyło koszt prowadzenia operacji wpływu – zadania wymagające dawniej sztabu ludzi mogą dziś realizować niewielkie grupy wyposażone w odpowiednie oprogramowanie.

| IUP - G (Interaktywny Uniwersalny Program - Gemini) - Wolnyswiat.pl - Piotr Kołodyński


Zero albo jeden - JKM o Trybunale Konstytucyjnym.
https://www.youtube.com/watch?v=h9sCFbVN6PU

W takim razie ta strategia tzw. posłów to może być nie tylko element kampanii wyborczej, ale i uzasadniania ich następnej kadencji - ustalanie: kto ma rację - roboty starczy aż do następnych tzw. wyborów...

Podczas wydarzeń w TK w nocy z piątku na sobotę doszło do naruszenia nietykalności cielesnej prezydenta Karola Nawrockiego — oświadczył w niedzielę Rafał Leśkiewicz. — Anna Korwin-Piotrowska, Maciej Berek oraz Krystian Markiewicz nie mieli prawa dotykać prezydenta — podkreślił.
— Kancelaria Prezydenta podejmie działania związane ze złożeniem zawiadomień do prokuratury przeciwko tym osobom — zapowiedział rzecznik prezydenta.

Przecież posłowie już teraz mają na kilka lat roboty po uszy (komisje, badania, wnioski, wywiady, sądy, ustalenia, wyroki, przemowy itp., itd. w związku z Trybunałem, sądami, a tu JESZCZE trzeba będzie ustalać: kto kogo i co, dlaczego, w imię czego, jakim prawem, kto ma rację, jaki wyrok itp., itd. - kiedy oni znajdą jeszcze i na to czas...
Redaktor1966
Posty: 1316
Rejestracja: czw gru 30, 2010 9:46 am

Re: 01.05.2011 r. - Wprowadzenie racjonalnego ustroju

Post autor: Redaktor1966 »

Wypowiedź Donalda Tuska wiernie oddaje treść opinii Komisji Weneckiej z 13 października 2026 r., natomiast na gruncie polskiego prawa konstytucyjnego premier ma rację w kwestii sędziów Trybunału Konstytucyjnego, ale upraszcza przepisy dotyczące ambasadorów oraz oficerów służb. Polska Konstytucja w większości tych obszarów nie przyznaje pełni władzy jednej stronie, lecz wymusza współdziałanie rządu i prezydenta.

Sędziowie Trybunału Konstytucyjnego

• Stan prawny: Art. 194 ust. 1 Konstytucji przyznaje prawo wyboru sędziów wyłącznie Sejmowi. Wyrok TK z 2015 r. (K 34/15) przesądził, że odebranie ślubowania jest ustawowym obowiązkiem prezydenta, a nie jego uznaniową decyzją.
• Opinia Komisji Weneckiej: W dokumencie z października 2026 r. Komisja potwierdziła, że prezydent nie może kontrolować wyboru Sejmu, a w razie blokady sędziowie mogą złożyć ślubowanie w formie zastępczej bez jego udziału.
• Kto ma rację: Merytorycznie rację ma Donald Tusk, gdyż prezydent nie ma podstaw do blokowania sędziów. Karol Nawrocki słusznie jednak zauważa, że opinie Komisji Weneckiej są wyłącznie doradcze i nie stanowią w Polsce źródła prawa.

Powoływanie ambasadorów

• Stan prawny: Wbrew słowom premiera ambasadorów formalnie mianuje i odwołuje prezydent (art. 133 ust. 1 Konstytucji), choć robi to na wniosek szefa MSZ zaakceptowany przez premiera oraz za jego kontrasygnatą.
• Podział ról: Rada Ministrów prowadzi politykę zagraniczną (art. 146), ale art. 133 ust. 3 wprost nakazuje prezydentowi, premierowi i ministrowi spraw zagranicznych współdziałanie w tej sferze.
• Kto ma rację: Obie strony naginają przepisy. Konstytucja wymusza tu kompromis, więc twierdzenie Tuska o wyłącznej decyzji rządu i braku pola do uzgodnień jest równie błędne, jak blokowanie nominacji przez prezydenta.

Oficerowie służb specjalnych

• Stan prawny: Pierwszy stopień oficerski oraz stopnie generalskie nadaje prezydent na wniosek właściwego organu rządowego (art. 134 ust. 5 Konstytucji oraz ustawy o służbach), co wymaga kontrasygnaty premiera.
• Swoboda decyzji: Przepisy nie wyznaczają prezydentowi sztywnego terminu na podpis ani nie czynią z niego „notariusza” rządu, co pozwala mu zgłaszać uzasadnione zastrzeżenia do konkretnych kandydatur.
• Kto ma rację: Formalnie Nawrocki może wstrzymać podpis, ale Tusk ma rację w wymiarze ustrojowym – hurtowe blokowanie promocji młodych funkcjonariuszy koliduje z prezydenckim obowiązkiem czuwania nad bezpieczeństwem państwa (art. 126 ust. 2).

Spór ten wynika z konstrukcji polskiej Konstytucji z 1997 r., która podzieliła władzę wykonawczą między Radę Ministrów a Prezydenta RP. O ile w sprawie Trybunału Konstytucyjnego rola prezydenta jest czysto ceremonialna i blokada ślubowania stanowi naruszenie prawa, o tyle w dyplomacji i służbach specjalnych ustrojodawca celowo uzależnił decyzje personalne od zgody obu ośrodków władzy.

Eskalacja sporu w Trybunale Konstytucyjnym (30–31 października 2026 r.)

Teoretyczny spór o rekomendacje Komisji Weneckiej przerodził się w otwarty kryzys instytucjonalny w nocy z 30 na 31 października 2026 r. Sędzia Anna Korwin-Piotrowska – wybrana wcześniej przez Sejm i zaprzysiężona w formie zastępczej wobec odmowy przyjęcia ślubowania przez głowę państwa – ogłosiła przejęcie kierownictwa w Trybunale oraz odsunięcie prezesa TK Bogdana Święczkowskiego i wiceprezesa Bartłomieja Sochańskiego na miesięczną przerwę.

Decyzja ta wywołała natychmiastową reakcję obozu prezydenckiego oraz nocną interwencję Karola Nawrockiego w siedzibie Trybunału, której towarzyszyły przepychanki przed wejściem do budynku. Wydarzenia te doprowadziły do faktycznej dwuwładzy w TK: większość rządząca uznaje ślubowanie zastępcze za skuteczne narzędzie odblokowania instytucji, natomiast prezes Święczkowski oraz prezydent Nawrocki traktują działania sędzi Korwin-Piotrowskiej jako bezprawne, wskazując, że bez ślubowania złożonego przed prezydentem nie objęła ona urzędu.

Czy rząd może zastąpić ustawy uchwałami?

Rząd nie może zastąpić ustaw uchwałami w celu tworzenia prawa powszechnie obowiązującego (np. nakładania obowiązków na obywateli czy zmiany podatków). Zgodnie z polską Konstytucją uchwały Rady Ministrów oraz uchwały Sejmu są aktami prawa wewnętrznego i wiążą wyłącznie podległe im jednostki organizacyjne (np. urzędy, ministerstwa).

Dyskusja publiczna na temat „rządzenia uchwałami” wynika z dynamicznych sporów politycznych i prawnych wokół reformowania wymiaru sprawiedliwości.

Dlaczego uchwała nie zastąpi ustawy?

Zgodnie z hierarchią aktów prawnych w Polsce:

Powszechnie obowiązujące prawo (wpływające bezpośrednio na obywateli i firmy) tworzy się wyłącznie za pomocą Konstytucji, ustaw, ratyfikowanych umów międzynarodowych oraz rozporządzeń.

Uchwały mają charakter wewnętrzny lub deklaratoryjny. Służą do wyrażenia opinii, apeli lub organizacji pracy wewnątrz administracji rządowej i parlamentu.

Skąd wziął się ten zarzut?

Zarzuty o „rządzenie uchwałami” pojawiły się w debacie publicznej w kontekście głębokiego kryzysu wokół Trybunału Konstytucyjnego (TK) i Krajowej Rady Sądownictwa (KRS). Wobec braku możliwości uchwalenia i sprawnego wejścia w życie nowych ustaw (m.in. ze względu na weta prezydenckie i spory kompetencyjne), większość rządząca oraz sama Rada Ministrów zaczęły podejmować uchwały. Przykładem była uchwała rządu w sprawie przeciwdziałania skutkom kryzysu konstytucyjnego, w której gabinet określił wytyczne dla podległej mu administracji dotyczące m.in. nieuznawania części rozstrzygnięć TK.

• Stanowisko krytyków (głównie opozycji i części konstytucjonalistów): Wskazują, że próba wywoływania skutków prawnych w instytucjach państwowych za pomocą uchwał jest omijaniem ścieżki ustawowej, co destabilizuje system prawny.
• Stanowisko rządu i większości parlamentarnej: Argumentują, że uchwały te nie tworzą nowego prawa dla obywateli, lecz stanowią legalne instrukcje polityczno-organizacyjne dla podległych organów administracji rządowej w celu przywrócenia praworządności.

Rząd nie przestał wprowadzać ustaw – normalnie przygotowuje ich projekty i kieruje do Sejmu (czego przykładem są procedowane reformy sądowe), jednak w obszarach zablokowanych politycznie posiłkuje się uchwałami do określania bieżących kierunków działań administracji.

O co chodzi z Trybunałem – głos polemiczny

Odmienne spojrzenie na nocne wydarzenia w Trybunale Konstytucyjnym z 30 na 31 października 2026 r., zbieżne z argumentacją obozu prezydenckiego, przedstawia poniższy komentarz na kanale Listek Elf. Autor nagrania zwraca uwagę, że medialne spory o to, kto kogo potrącił przed wejściem do budynku, spłycają debatę i odwracają uwagę od istoty kryzysu ustrojowego. W jego ocenie próba odsunięcia prezesa TK na miesięczny urlop przez osobę zaprzysiężoną w trybie zastępczym łamie elementarną hierarchię instytucji państwowej oraz ducha prawa. W kontrze do wykładni Komisji Weneckiej i wyroku TK z 2015 r. komentator broni tezy, że przyjęcie ślubowania nie jest automatycznym obowiązkiem, lecz realną kompetencją prezydenta, który dzięki silnemu mandatowi z wyborów bezpośrednich ma prawo występować jako „ostatnia instancja” blokująca kandydatów wybranych przez parlament z klucza politycznego.

https://youtu.be/vk0N-LDNLJw?is=zEO0B04HiyoTIMR5 (http://www.youtube.com/watch?v=vk0N-LDNLJw)

| Gemini – Wolnyswiat.pl – Piotr Kołodyński
ODPOWIEDZ